جهان بینی توحیدی - مطهری، مرتضی - الصفحة ٧٠

تعبیر " بنده گرفتن " ذکر می‌کند ، می‌فرماید : « اتخذتهم الفراعنة عبیدا » فراعنه آنان را عبد خود قرار داده بودند .
آنگاه این بندگی را به این صورت توضیح می‌دهد : « فساموهم العذاب و جرعوهم المرار فلم تبرح الحال بهم من ذل الهلکة و قهر الغلبة لا یجدون حیلة فی امتناع و لا سبیلا الی دفاع » فراعنه آنها را تحت شکنجه قرار دادند ، جرعه‌های تلخ به آنها نوشانیدند ، در ذلت هلاکت کننده و در مقهوریت ناشی از سلطه ظالمانه دشمن بسر می‌بردند و راهی برای خودداری یا دفاع نداشتند .
از همه صریح‌تر و روشن‌تر مفاد آیه کریمه وعده خلافت الهی به اهل ایمان‌ است که می‌فرماید : « و عدالله الذین آمنوا منکم و عملوا الصالحات لیستخلفنهم فی الارض‌ کما استخلف الذین من قبلهم و لیمکنن لهم دینهم الذی ارتضی لهم و لیبدلنهم من بعد خوفهم امنا یعبدوننی لا یشرکون بی شیئا » [١] .
خداوند نوید داده به آنان که ایمان آورده و شایسته عمل کرده‌اند که آنها را خلافت زمین دهد آنچنانکه پیش از آنها به کسانی دیگر خلافت زمین داد ، دینی را که خداوند برای آنها پسندیده است منتشر سازد و ترس آنها را تبدیل به امنیت نماید . مرا عبادت کنند و چیزی را شریک من قرار ندهند .