نیست . بر عکس ، دعوت به مطالعه طبیعت به عنوان " آیات " و " نشانه " ها به معنی عبور دادن از طبیعت به ماورای طبیعت است از نظر قرآن ، راه غیب از شهادت و راه ماورای طبیعت از طبیعت و راه معقول از محسوس می‌گذرد .
اهمیت کار محمد ( ص ) در این است که همان طور که به نظر در طبیعت و تاریخ و اجتماع می‌خواند و مردمی را که جز در برابر هر چه غیر طبیعی است‌ تسلیم نمی‌شوند ، تسلیم عقل و منطق و علم می‌نماید ، می‌کوشد اندیشه مردمی‌ را هم که دم از عقل و منطق می‌زنند و جز در برابر هر چه طبیعی و محسوس‌ است تسلیم نمی‌شوند ، به منطقی برتر و عالی‌تر آشنا سازد .
امتیاز اساسی جهانی که مذهب به طور کلی بخصوص اسلام ارائه می‌دهد با جهانی که علوم و فلسفه های محض بشری ارائه می‌دهند این است که به قول " ویلیام جیمز " در ساختمان جهان مذهب عناصری وجود دارد علاوه بر عناصر مادی ، و قوانینی وجود دارد علاوه بر قوانین شناخته شده بشری .
قرآن نمی‌خواهد توجه به طبیعت و محسوسات را جانشین توجه به ماورای‌ طبیعت و امور نامحسوس نماید اهمیت قرآن در این است که در عین توجه‌ دادن به طبیعت و به تعبیر خود قرآن " شهادت " ایمان به " غیب " را سر لوحه دعوتش قرار می‌دهد : " « الم ٠ ذلک الکتاب لا ریب فیه هدی‌ للمتقین ٠ الذین یؤمنون بالغیب ». . . " [١] .
چگونه ممکن است قرآن در پس منصرف ساختن مردم از توجه به آن امور باشد در حالی که خودش از همان مقوله " عجایب و

[١] بقره / ١ - [٣]