به صفر می‌رسد ، یعنی هرگز به طرف گناه نمی‌رود چنین حالی را عصمت از گناه می‌نامیم پس عصمت از گناه ناشی از کمال ایمان و شدت تقوا است‌ ضرورتی ندارد که برای اینکه انسان به حد " مصونیت " و " معصومیت " از گناه برسد ، یک نیروی خارجی جبرا او را از گناه باز دارد و یا شخص‌ معصوم به حسب سرشت و ساختمان ، مسلوب القدرش باشد اگر انسان قدرت بر گناه نداشته باشد و یا یک قوه ای جبری همواره جلوگیر او از گناه باشد ، گناه نکردن او برایش کمالی شمرده نمی‌شود ، زیرا او مانند انسانی است که‌ در یک زندان حبس شده و قادر به خلافکاری نیست خلافکاری نکردن چنین‌ انسانی را به حساب درستی و امانت او نتوان گذاشت .

اما مصونیت از اشتباه :

مصونیت از اشتباه نیز مولود نوع بینش پیامبران است اشتباه همواره از آنجا رخ می‌دهد که انسان به وسیله یک حس درونی یا بیرونی با واقعیتی‌ ارتباط پیدا می‌کند و یک سلسله صورتهای ذهنی از آنها در ذهن خود تهیه‌ می‌کند و با قوه عقل خود آن صورتها را تجزیه و ترکیب می‌کند و انواع‌ تصرفات در آنها می‌نماید ، آنگاه در تطبیق صورتهای ذهنی به واقعیتهای‌ خارجی و در ترتیب آن صورتها گاه خطا و اشتباه رخ می‌دهد اما آنجا که‌ انسان مستقیما با واقعیتهای عینی به وسیله یک حس خاص مواجه است و ادراک واقعیت عین اتصال با واقعیت است نه صورتی ذهنی از اتصال با واقعیت ، دیگر خطا و اشتباه معنی ندارد پیامبران الهی از درون خود با واقعیت هستی ارتباط و اتصال دارند در متن واقعیت ، اشتباه فرض نمی‌شود ، مثلا اگر ما صد دانه تسبیح را در ظرفی بریزیم و باز صد دانه دیگر را ، و این عمل را صد بار تکرار کنیم ، ممکن است ذهن ما اشتباه کند و خیال کند این عمل نود و نه بار و یا صد و