مسلمین همواره قرآن را با آهنگهای مخصوص تلاوت کرده و می‌کنند که مخصوص‌ قرآن است . در دستورهای دینی رسیده است که قرآن را با آهنگ خوش بخوانید ائمه‌ اطهار گاهی قرآن را در خانه های خود با آهنگی چنان دلربا می‌خواندند که‌ مردم کوچه را متوقف می‌کرد هیچ سخن نثری مانند قرآن آهنگ پذیر نیست ، آن هم آهنگهای مخصوصی که متناسب با عوالم روحانی است نه آهنگی مناسب‌ مجالس لهو پس از اختراع رادیو هیچ سخن روحانی نتوانست با قرآن از نظر زیبایی و تحمل آهنگهای روحانی برابری کند علاوه بر کشورهای اسلامی ، کشورهای غیر اسلامی نیز از نظر زیبایی و آهنگ ، قرآن را در برنامه های‌ رادیویی خویش گنجانیدند عجیب این است که زیبایی قرآن زمان و مکان را در نوردیده و پشت سر گذاشته است بسیاری از سخنان زیبا مخصوص یک عصر است و با ذائقه عصر دیگر جور در نمی‌آید و یا حداقل مخصوص ذوق و ذائقه‌ یک ملت است که از فرهنگی مخصوص برخوردار می‌باشند ، ولی زیبایی قرآن‌ نه زمان می‌شناسد و نه نژاد و نه فرهنگ مخصوص . همه مردمی که با زبان قرآن آشنا شدند آن را با ذائقه خود مناسب یافتند هر چه زمان می‌گذرد و به هر اندازه ملتهای مختلف با قرآن آشنا می‌شوند ، بیش از پیش مجذوب زیبایی قرآن می‌شوند . یهودیان و مسیحیان متعصب و پیروان برخی از مذاهب دیگر در طول چهارده‌ قرن اسلامی انواع معارضه ها برای تضعیف مقام قرآن کرده اند ، گاهی نسبت‌ تحریف داده اند و گاهی در برخی قصه های قرآن خواسته اند تشکیک کنند و گاهی به شکلی دیگر علیه قرآن فعالیت کرده اند ، ولی هیچ گاه به خود ندیده اند که از سخنوران