وحی و نبوت - مطهری، مرتضی - الصفحة ٦٨

معجزه " باذن الله " است ، و این است معنی آیه ٥٠ سوره عنکبوت که‌ مورد سوء استفاده کشیشان است : « انما الایات عند الله و انما انا نذیر مبین ».
آیات و معجزات نزد خداست ، من تنها بیم دهنده ای آشکارم .
خبر از غیب به عنوان معجزه همین گونه است تا آنجا که به شخصیت‌ پیامبر مربوط است ، او از غیب بی‌خبر است : « قل لا اقول لکم [ عندی خزائن الله ] و لا اعلم الغیب و لا اقول لکم انی‌ ملک »[١] .
به شما نمی‌گویم که [ گنجهای خدا نزد من است ] ، و غیب هم نمی‌دانم ، و به شما نمی‌گویم که من فرشته ام .
ولی آنجا که تحت تاثیر و نفوذ غیب و ماواری طبیعت قرار می‌گیرد ، از راز نهان خبر می‌دهد و هنگامی که از او پرسش می‌شود از کجا دانستی ؟ می‌گوید : خدای دانای آگاه مرا آگاه ساخت .
اگر پیغمبر می‌گوید : غیب نمی‌دانم و اگر غیب می‌دانستم پول فراوان از این راه کسب کرده بودم ( « لو کنت اعلم الغیب لاستکثرت من الخیر » ) [٢] ، می‌خواهد منطق مشرکان را بکوبد ، که غیب دانستن من در حد معجزه و برای منظوری خاص و به وسیله وحی الهی است اگر غیب دانستن من یک امر پیش خودی بود و برای هر منظوری می‌شد آن را به کاربرد و وسیله ای بود برای جیب پر کردن ، به جای آنکه نرخها را به شما اعلام کنم که جیب شما پر شود جیب خودم را پر می‌کردم ! قرآن در آیه دیگر می‌گوید : « عالم الغیب فلا یظهر علی غیبه احدا الا من ارتضی من رسول »[٣] .