. ١٩ اسراف و تبذیر : مردم بر اموال خود تسلط دارند [١] ، ولی این‌ تسلط به معنی این است که در چهار چوبی که اسلام اجازه داده آزادی تصرف‌ دارند و نه بیشتر تضییع مال به هر شکل و به هر صورت ، به صورت دور ریختن ، به صورت بیش از حد نیاز مصرف کردن ، به صورت صرف در اشیاء لوکس و تجملهای فاسد کننده که در زبان اسلام از آنها به " اسراف " و " تبذیر " تعبیر شده حرام و ممنوع است .

گسترش دادن به زندگی برای رفاه عائله ( همسر و فرزندان ) مادام که به تضییع حقی و یا به اسراف و تبذیر و یا به ترک‌ یک تکلیف و وظیفه منتهی نشود ، مجاز بلکه ممدوح و مورد ترغیب است . . ٢١ رشوه : در اسلام رشوه دهنده و رشوه گیرنده به شدت محکوم و مستحق‌ آتش معرفی شده و پولی که از این راه تحصیل می‌شود حرام و نارواست . . ٢٢ احتکار : گردآوری ارزاق عمومی و نگه داشتن آنها به منظور بالا رفتن‌ قیمتها و گران تر فروختن ، حرام و ممنوع است ، حاکم شرعی علی‌رغم میل و رضای مالک ، آنها را به بازار عرضه [ کرده ] و به قیمت عادلانه به فروش‌ می‌رساند . . ٢٣ درآمد بر پایه مصلحت نه مطلوبیت : معمولا ریشه ارزش و مالیت را مطلوبیت و تمایلات مردم می‌دانند و برای مشروع بودن کاری ، قرار داشتن آن‌ کار در جهت خواسته های عموم را کافی می‌شمارند ولی اسلام مطلوبیت و کشش‌ تمایلات را برای اعتبار .

[١] " الناس مسلطون علی اموالهم » " .