اسلام یک دین زندگی گراست نه زندگی گریز ، لهذا با " رهبانیت " به شدت مبارزه کرده است : « لا رهبانیة فی الاسلام » [١] .
در اسلام ، رهبانیت نیست .
در جامعه های کهن همیشه یکی از دو چیز وجود داشت : یا آخرت گرایی و زندگی گریزی ( رهبانیت ) و یا زندگی گرایی و آخرت گریزی ( تمدن ، توسعه‌ ) اسلام آخرت گرایی را در متن زندگی گرایی قرار داد از نظر اسلام راه‌ آخرت از متن زندگی و مسؤولیتهای زندگی دنیایی می‌گذرد . . ٥ اجتماعی بودن : مقررات اسلامی ، ماهیت اجتماعی دارد ، حتی در فردی‌ ترین مقررات از قبیل نماز و روزه چاشنی اجتماعی در آنها زده شده است‌ مقررات فراوان اجتماعی ، سیاسی ، اقتصادی ، حقوقی ، جزایی اسلام ناشی از این خصلت است ، همچنانکه مقرراتی از قبیل جهاد و امر به معروف و نهی‌ از منکر ، از مسؤولیت اجتماعی اسلامی ناشی می‌شود . . ٦ حقوق و آزادی فرد : اسلام در عین اینکه دینی اجتماعی است و به‌ جامعه می‌اندیشد و فرد را مسؤول جامعه می‌شمارد ، حقوق و آزادی فرد را نادیده نمی‌گیرد و فرد را غیر اصیل نمی‌شمارد فرد از نظر اسلام ، چه از نظر سیاسی و چه از نظر اقتصادی و چه از نظر قضایی و چه از نظر اجتماعی ، حقوقی دارد ، از نظر سیاسی حق مشورت و حق انتخاب و از نظر اقتصادی حق‌ مالکیت بر محصول کار خود و حق

[١] نهایة ابن اثیر ، ج ٢ ، ص . ٢٨٠