وحی و نبوت - مطهری، مرتضی - الصفحة ١١٣

انسانی بر حسب خلقت امتیاز حقوقی بر انسان دیگر ندارد . کرامت و فضیلت به سه چیز است : علم (« هل یستوی الذین یعلمون و الذین لا یعلمون‌ [١] و جهاد در راه خدا ( « فضل الله المجاهدین علی القاعدین اجرا عظیما ) [٢] ، و سوم تقوا و پاکی ( « ان اکرمکم عندالله اتقیکم ») [٣] . . ١٨ انسان بر حسب اصل خلقت دارای یک سلسله استعدادهای فطری و از آن‌ جمله فطرت دینی و اخلاقی است مایه اصلی وجدان انسان فطرت خدا داد اوست‌ نه موضع طبقاتی یا زندگی جمعی ، یا کار و مبارزه با طبیعت که همه اینها در وجدان اکتسابی انسان مؤثرند انسان به حکم فطرت انسانی خود می‌تواند فرهنگ یگانه ، ایدئولوژی یگانه داشته باشد ، می‌تواند علیه محیط طبیعی و محیط اجتماعی ، علیه عوامل تاریخی ، علیه عوامل وراثتی خود قیام کند و خود را از اسارت همه اینها رها سازد . . ١٩ به حکم اینکه هر فردی بالفطره انسان متولد می‌شود ، در هر انسانی - و لو پلیدترین انسانها - استعداد توبه و بازگشت و پندپذیری هست ، لهذا پیامبران مامورند حتی پلیدترین افراد و دشمن ترین دشمنان خود را در درجه‌ اول پند و اندرز دهند و فطرت انسانی آنها را بیدار سازند ، چنانچه سود نکرد ، به نبرد با آنها برخیزند به موسی بن عمران در اولین برخورد با فرعون توصیه می‌شود که : « فقل هل لک الی ان تزکی ٠ و اهدیک الی ربک فتخشی »[٤] .