گروهى ديگر از مفسران آن را مخصوص به پيامبر و على و فاطمه و حسن و حسين «عليهم السلام» دانسته‌اند، و روايات فراوانى كه در منابع اهل سنت و شيعه وارد شده و در ذيل به بخشى از آنها اشاره مى‌كنيم گواه بر اين معنى است.

و شايد به دليل وجود همين روايات است كه حتى كسانى كه آيه را مخصوص به اين بزرگواران ندانسته‌اند، معنى وسيعى براى آن قائل شده‌اند كه هم اين بزرگواران را شامل مى‌شود و هم همسران پيامبر صلى الله عليه و آله را، و اين تفسير سومى در آيه است.

اما رواياتى كه دليل اختصاص آيه به پيامبر صلى الله عليه و آله و على عليه السلام و بانوى اسلام فاطمه زهرا (س) و دو فرزندشان حسن و حسين عليه السلام مى‌باشد- همان گونه كه اشاره شد- بسيار زياد است، از جمله هيجده روايت تنها در تفسير «الدّر المنثور» نقل شده است، كه پنج روايت از ام سلمه، سه روايت از ابو سعيد خدرى، يك روايت از عايشه‌، يك روايت از انس‌، دو روايت از ابن عباس‌، دو روايت از ابى الحمراء، يك روايت از وائلة بن اسقع‌، يك روايت از سعد، يك روايت از ضحاك بن مزاحم‌ و يك روايت از زيد بن ارقم‌ است! [١]

مرحوم علامه طباطبايى در تفسير «الميزان» رواياتى را كه در اين باره وارده شده بيش از هفتاد روايت مى‌شمرد و مى‌فرمايد: «آنچه از طرق اهل سنت، در اين زمينه نقل شده بيش از آن است كه از طرق شيعه وارد شده است!، و راويان ديگرى را غير از افرادى كه در بالا نام برديم نيز بر آنها مى‌افزايد (رواياتى كه روايت آنها در غير تفسير الدّر المنثور آمده است).

بعضى نيز تعداد روايات و كتبى را كه اين روايات در آنها نقل شده بالغ بر صدها ذكر كرده‌اند و بعيد نيست چنين باشد.

در اينجا تنها قسمتى از آن روايات را با ذكر منابع آنها مى‌آوريم تا روشن شود آنچه واحدى در «اسباب النزول» مى‌گويد: انَّ الآيَة نزَلَتْ فىِ النَّبىِ صلى الله عليه و آله وَ عَلىٍّ وَ فاطِمَةَ وَ الْحَسَنيْنِ «عليهم السلام» خاصَّةً لا يُشارِكُهُمْ فيها غَيْرُهُمْ:

«اين آيه در خصوص پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و على و فاطمه و حسنين «عليهم السلام» نازل شده و كس ديگرى در آن با آنها مشاركت ندارد» [٢] يك واقعيت است.

[١]- در المنثور، جلد ٥، صفحه ١٩٦ و ١٩٩.

[٢]- الميزان، جلد ١٦، صفحه ٣١١.