يكصد و هشتاد پرسش و پاسخ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٦ - ٣٠- آيا توسل به اولياء با توحيد سازگار است؟

٢- بعضى اصرار دارند كه ميان حيات و وفات پيامبر و امامان فرق بگذارند، در حالى كه گذشته از روايات فوق كه بسيارى از آنها مربوط به بعد از وفات است، از نظر يك مسلمان، پيامبران و صلحاء بعد از مرگ «حيات برزخى» دارند، حياتى وسيع‌تر از عالم دنيا همانطور كه قرآن درباره شهداء به آن تصريح كرده است و مى‌گويد آنها را مردگان فرض نكنيد آنها زندگانند [١].

٣- بعضى نيز اصرار دارند كه ميان تقاضاى دعا از پيامبر، و بيان سوگند دادن خدا به مقام او، فرق بگذارند، تقاضاى دعا را مجاز و غير آن را ممنوع بشمارند در حالى كه هيچ‌گونه فرق منطقى ميان اين دو ديده نمى‌شود.

٤- بعضى از نويسندگان و دانشمندان اهل تسنن مخصوصاً «وهابيها» با لجاجت خاصى كوشش دارند تمام احاديثى كه در زمينه توسل وارد شده است تضعيف كنند و يا با اشكالات واهى و بى‌اساس آنها را به دست فراموشى بسپارند، آنها در اين زمينه چنان بحث مى‌كنند كه هر ناظر بى‌طرفى احساس مى‌كند كه قبلا عقيده‌اى براى خود انتخاب كرده، سپس مى‌خواهند عقيده خود را به روايات اسلامى «تحميل‌» كنند، و هرچه مخالف آن بود به نوعى از سر راه خود كنار بزنند، در حالى كه يك محقق هرگز نمى‌تواند چنين‌ بحث‌هاى غير منطقى و تعصب‌آميزى‌ را بپذيرد.

٥- همان طور كه گفتيم روايات توسل به حدّ تواتر رسيده يعنى به قدرى زياد است كه ما را از بررسى اسناد آن بى‌نياز مى‌سازد، علاوه بر اين در ميان آنها روايت صحيح نيز فراوان است با اين حال جائى براى خرده‌گيرى در پاره‌اى از اسناد آنها باقى نمى‌ماند.

٦- از آنچه گفتيم روشن مى‌شود كه رواياتى كه در ذيل اين آيه وارد شده و مى‌گويد: پيغمبر به مردم مى‌فرمود: از خداوند براى من «وسيله» بخواهيد و يا آنچه در كافى از على عليه السلام نقل شده كه وسيله بالاترين مقامى است كه در بهشت قرار دارد،

[١]- سوره آل عمران- آيه ١٦٩.