يك نمونۀ ديگر در جنگ «قادش» [١]در روزگار «رامسس دوم» اتفاق افتاد. حِتّى‌ها كه رهبرى پيمان مخالف با مصر را بر عهده داشتند، در سوريه و فلسطين [٢]فتنه‌انگيزى مى‌كردند. رامسس دوم در سال ١٨٩٤ ق. م ناچار در رأس سپاهى بزرگ بيرون رفت، تا اين‌كه لشكر او به حوالى شهر قادش، مركز فتنه انگيزى و توطئه چينى دشمن، رسيد. ناگهان دو نفر صحرا نشين اهل منطقه در لشكرگاه مصريان ظاهر شده، وانمود كردند كه از سپاه حتّى‌ها گريخته‌اند و پادشاه آنان از ترس سپاه مصر به شهر حلب به طرف شمال عقب نشينى كرده است. مصرى‌ها در اين باره به شك افتادند و آن دو را به‌شدت كتك زدند تا به حقيقت اعتراف كنند؛ امّا آنان بر گفته‌هاى خود اصرار ورزيدند و سپاه مصر گفته‌هاى آن‌ها را باور كرد و با بى‌احتياطى پيش رفت و سپاه دشمن، كه در بلندى‌هاى قادش پناه گرفته بودند، بر آن‌ها يورش برده از همه سو در محاصره گرفتند. [٣]

اين رخداد ميزان موفّقيّت سازمان اطّلاعات حتّى‌ها را در گمراه ساختن دشمن، كتمان اسرار و مقاومت در برابر شكنجه براى مصالح كشورشان، نشان مى‌دهد.

داستان موسى در «عهد عتيق» نيز اشاره به مأموريت عناصر اطّلاعاتى دارد:

[١] - قادش: كادش، شهرى در اسپانيا (با ١٠٠٢٤٩ نفر جمعيّت) ، مركز استان قادش، بندرگاهى در درياى‌آتلانتيك، پايگاه دريايى استوارى بود كه فينيقى‌ها (ح ١١٠٠ ق. م) به نام غادير ايجاد كردند. كارتاژها در حدود ٥٠٠ ق. م، بر آن تسلط يافتند و در عهد رومى‌ها، كه در قرن سوم ق. م بر آنجا دست يافته، آن را جادس نام نهادند، شكوفا گرديده. از آثار آن‌جا كليساى كاتدرائيه است كه به قرن هيجدهم باز مى‌گردد. (ر. ك: الموسوعة العربيه الميسره، محمد شفيق غربال، ص ١٣٦٠.)
[٢] - فلسطين: نامى است كه بر اقليم جغرافيايى محدود به سوريه و لبنان در شمال و صحراى سيناى مصر درجنوب، اطلاق مى‌گردد. اين اقليم تا جنگ بريتانيا به فرماندهى «آلن بى» در سال ١٩١٦ بخشى از سرزمين شام، كه زير سلطۀ عثمانى‌ها بود، به شمار مى‌رفت. فلسطين از جنبۀ ادارى زير فرمان قدس و ولايت بيروت بود و هيچ عامل سياسى براى تفكيك اين نواحى، كه روى هم رفته به نام شام شناخته مى‌شد، وجود نداشت. (ر. ك: احمر عطية الله. القاموس السياسى. دار النهضة العربيه، دار مطابع الشعب، چاپ سوم، قاهره ١٩٦٨، ص ٨٧٤؛ شهاب الدين ابو عبدالله ياقوت بن عبدالله حموى رومى بغدادى، معجم البلدان، پنج جزء، دار صادر بيروت و دار بيروت للطباعة و النشر، بيروت،١٣٧٦ ه‌ (١٩٥٧ م، ج ٤، ص ٢٧٤.) از اين پس هر جا به اين مأخذ رسيديم، اين گونه ارجاع مى‌دهيم: حموى، معجم البلدان.
[٣] -صلاح نصر، الحرب النفسيه معركة الكلمة والمعتقد، چاپ دوم،١٩٧٦، ص ٥٦-٥٧.