معاد از ديدگاه قرآن و روايات - علامی، ابوالفضل - الصفحة ٧٢
بروشنى دلالت بر حيات برزخى دارد.
از امام كاظم (ع) نقل شده كه فرمود: در قبر به مؤمنان گفته مىشود: پروردگار تو كيست؟ مىگويد: اللَّه. پس گفته مىشود: دين تو چيست؟ مىگويد: اسلام. پس گفته مىشود: پيامبرت كيست؟ مىگويد: محمد. پس گفته مىشود: امامت كيست؟ مىگويد:
فلانى. پس گفته مىشود: چگونه اين را دانستى؟ مىگويد: امرى است كه خداوند مرا به آن هدايت و مرا بر آن ثابت قدم نمود پس به او گفته مىشود: استراحت كن همچون عروس. سپس درى از بهشت به سوى او باز مىشود كه از نعمتهاى آن بهرهمند مىگردد.
پس مؤمن مىگويد: پروردگارا در برپايى قيامت تعجيل كن، شايد من به سوى اهل و مالم برگردم. به كافر گفته مىشود: پروردگارت كيست؟ مىگويد: اللَّه. پس گفته مىشود:
پيامبرت كيست؟ مىگويد: محمد. پس گفته مىشود: دينت چيست؟ مىگويد: اسلام.
پس گفته مىشود: از كجا آن را دانستى؟ مىگويد از مردم شنيدم كه چنين مىگفتند. من هم گفتم. پس با گرزى آهنين او را مىزنند كه جنّ و انس طاقت تحمّل آن را ندارند. سپس فرمود: پس كافر ذوب مىشود همان طورى كه مسّ گداخته مىشود. سپس آن دو فرشته روح را به كافر بر مىگردانند و قلبش- روحش- بين دو صفحه از آتش قرار داده مىشود.
پس كافر مىگويد: پروردگارا، بر پايى قيامت را تأخير انداز. «١» تنهايى و وحشت قبر قبر اوّلين منزل بعد از اين دنياست. انسان در آنجا جدا از خانواده و فاميل به سرمىبرد و اعمالش تنها همنشين اوست. او اين رو براى انسانى كه با خانواده و دوستانش انس شديد داشته، بسيار وحشت آور خواهد بود. بهتر است اوصاف آن را از زبان معصومان (ع) بشنويم.
حضرت امير (ع) هنگام بازگشت از جنگ صفين وقتى كه به قبرستان كوفه رسيد، اهل قبور را اين چنين مورد خطاب قرار داد: اى ساكنان خانههاى وحشتناك و مكانهاى خالى و قبرهاى تاريك، اى خاك نشينان، اى تنهايان، اى وحشت زدگان، شما در اين راه بر ما