معاد از ديدگاه قرآن و روايات - علامی، ابوالفضل - الصفحة ١٣٣

درس پانزدهم:
بهشت و بهشتيان‌ اوصاف كلى بهشت‌ خداوند متعال فرمانبرداران را به بهشت بشارت داده است و آن نوعى تفضل است، زيرا اگر وعده بهشت به بندگان فرمانبردار نداده بود، آنان حقى بر خداوند نداشتند، چون فرمانبردارى مقتضاى عبوديت و بندگى‌است كه فوايدش نصيب بنده مى‌گردد نه خداوند.
بهشت براى بهشتيان سراى امن و سلامت است.
«انَّ الْمُتَّقينَ فى‌ مَقامٍ امينٍ» «١» پرهيزكاران در جايگاه امن و امانى هستند.
«لَهُمْ دارُ السَّلامِ عِنْدَ رَبِّهِمْ» «٢» براى آنان نزد پروردگارشان خانه سلامت است.
«لايَرَوْنَ فيها شَمْساً وَ لازَمْهَريراً» «٣» در بهشت نه خورشيدى مى‌بينند (كه از گرمايش اذيت شوند) و نه سرماى سخت (كه از سرديش ناراحت گردند).
«وَ جَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الْارْضُ اعِدَّتْ لِلْمُتَّقينَ» «٤» و بهشتى كه پهناى آن (به پهناى) آسمانها و زمين است، براى پرهيزكاران آماده شده است.