بايد ديد چه چيزهايى باعث مى‌شود كه ايمان انسان باقى بماند تا با بكار بستن آنها با عاقبتى نيكو از دنيا برويم. در اينجا به برخى از آنها اشاره مى‌كنيم:
بزرگ نشمردن كارهاى خويش:
كارى را كه انسان براى خدا انجام مى‌دهد، نبايد در نظرش جلوه كند؛ زيرا عجب و خود پسندى، عمل را خراب مى‌كند، و در مقابل، كوچك شمردن اعمال نيك، باعث مى‌شود انسان همواره خود را مقصر بداند و در جبران كوتاهيهاى خود بكوشد. پيامبر اكرم (ص) مى‌فرمايد:
«لاتَسْتَكْثِرُوا الْخَيْرَ وَ انْ كَثُرَ فى‌ اعْيُنِكُمْ» «١» كار نيك (و خوب) را زياد نشماريد؛ اگر چه در چشمان شما زياد جلوه كند.
همچنين امام باقر (ع) در قسمتى از وصايايش به جابر، فرمود:
«وَ اسْتَقْلِلْ مِنْ نَفْسِكَ كَثيرَ الطَّاعَةِ لِلَّهِ ازْراءً عَلَى النَّفْسِ وَ تَعَرُّضاً لِلْعَفْوِ» «٢» اطاعت بسيار براى خدا را در نفس خودت كم بشمار تا نفست را كوچك بشمارى و در معرض بخشش قرار دهى.
حالت خوف و رجا:
ترس از پذيرفته نشدن عمل، باعث مى‌شود انسان به درگاه خداوند، زارى كند كه خدايا عمل مرا بپذير و تذلّل و اظهار كوچكى به درگاه خدا، انسان را عاقبت بخير مى‌كند.
حضرت لقمان در يكى از پندهاى حكيمانه، به فرزندش مى‌فرمايد:
«خَفِ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ خيفَةً لَوْ جِئْتَهُ بِبِرِّ الثَّقَلَيْنِ لَعَذَّبَكَ وَ ارْجُ اللَّهَ رَجاءً لَوْ جِئْتَه بِذُنُوبِ الثَّقَلَيْنِ لَرَحِمَكَ» «٣»