٢- بى اعتنايى به دنيا و آمرزش گناهان:
رسول خدا (ص) در جاى ديگر، پس از تأكيد نسبت به «ياد مرگ بودن» فرمود:
«فَانَّهُ يُمَحِّصُ الذُّنُوبَ وَ يُزَهِّدُ فِى الدُّنْيا، فَانْ ذَكَرْتُمُوهُ عِنْدَ الْغِنى‌ هَدَمَهُ وَ انْ ذَكَرْتُمُوهُ عِنْدَ الْفَقْرِ ارْضاكُمْ بِعَيْشِكُمْ» «١» همانا، بسيار به ياد مرگ بودن، گناهان را پاك مى‌كند و (انسان را) در دنيا زاهد بار مى‌آورد.
اگر هنگام بى‌نيازى به ياد مرگ بيفتيد (احساس) بى‌نيازى را نابود مى‌كند و اگر هنگام فقر به ياد آن بيفتيد شما را به زندگى‌تان، راضى مى‌نمايد.
حضرت على (ع) نيز فرمود:
«مَنْ ذَكَرَ الْمَوْتَ رَضِىَ مِنَ الدُّنْيا بِالْيَسيرِ» «٢» كسى كه مرگ را ياد كند، به كم از دنيا رضايت مى‌دهد.
٣- بيدارى از غفلت و نابودى شهوات:
امام صادق (ع) فرمود:
«ذِكْرُ الْمَوْتِ يُميتُ الشَّهَواتِ فِى النَّفْسِ وَ يَقْلَعُ مَنابِتَ الْغَفْلَةِ وَ يُقَوِّى الْقَلْبَ بِمَواعِد اللَّهِ وَ يُرِقُّ الطَّبْعَ وَ يَكْسُرُ اعْلامَ الْهَوى‌ «٣» ياد مرگ شهوتها را در نفس مى‌ميراند، ريشه‌هاى غفلت را مى‌كَند، دل را به وعده‌هاى‌ خداوند تقويت و طبع را رقيق مى‌كند و نشانه‌هاى هواى نفس را مى‌شكند.
بنابراين، هر كس بيشتر از ديگران به ياد مرگ باشد، از همه زيركتر است. امام صادق (ع) از پيامبر اكرم (ص) چنين نقل مى‌كند:
«اكْيَسُ النَّاسِ مَنْ كانَ اشَدُّ ذِكْراً لِلْمَوْتِ» «٤» زيركترين مردم كسى است كه شديدتر (و بيشتر) به ياد مرگ باشد.