٢- پيامبران‌ درك و احاطه بر باطن اعمال مردم غير ممكن است، مگر براى خداوند و كسانى كه خدا بخواهد آگاهى از ضماير و نهان انسانها را به آنان ارزانى دارد.
پيامبران الهى از جمله افرادى هستند كه خداوند آنان را شاهد بر اعمال امتشان قرار داده است.
قرآن درباره حضرت عيسى (ع) مى‌فرمايد:
«وَ كُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهيداً ما دُمْتُ فيهِمْ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنى‌ كُنْتَ انْتَ الرَّقيبَ عَلَيْهِمْ وَ انْتَ عَلى‌ كُلِّ شَىْ‌ءٍ شَهيدٌ» «١» و تا زمانى كه در ميانشان بودم مراقب و گواهشان بودم؛ ولى هنگامى كه مرا از ميانشان برگرفتى، تو خود مراقب آنها بودى، و تو بر همه چيز گواهى.
قرآن كريم در جاى ديگر خطاب به پيامبر اسلام (ص) چنين مى‌فرمايد:
«وَ يَوْمَ نَبْعَثُ فى‌ كُلِّ امَّةٍ شَهيداً عَلَيْهِمْ مِنْ انْفُسِهِمْ وَ جِئْنابِكَ شَهيداً عَلى‌ هؤُلاءِ»» روزى كه از هر امتى گواهى از خودشان بر آنان برمى‌انگيزيم، و تو را گواه بر آنان (شهداء) بياوريم.
در اين آيه مراد از «هؤُلاء» كيست كه پيامبر گواه بر آنان معرفى شده، حضرت على (ع) مى‌فرمايد:
«... وَ هُوَ الشَّهيدُ عَلىَ الشُّهَداءِ، وَ الشُّهَداءُ هُمُ الرُّسُلُ» «٣» و او (پيامبر) گواه بر گواهان است و گواهان همان پيامبران و رسولانند.
از اين آيات چند نكته زير بدست مى‌آيد: