معاد از ديدگاه قرآن و روايات - علامی، ابوالفضل - الصفحة ٣١
درس سوّم:
ضرورت ياد مرگ و قيامت مسأله ايمان به قيامت، از مسائل ريشهاى و زير بنايى اعمال و كردار انسانهاست و قسمت عمدهاى از مصالح مردم و اجتماع به آن وابسته است.
پس ازاعتقاد به قيامت، مسأله توجه و تنبّه هميشگى نسبتبه آن، از اهميت خاصى برخودار است و براى پا برجا بودن و استوارى در راه اطاعت خدا و سعادت، لازم و ضرورى است.
انسان غالباً در دوران زندگىِ دنيا، از هدف اصلى غافل مىشود و به گونهاى رفتار مىكند كه گويى، هميشه در دنيا خواهد ماند. ياد مرگ و قيامت، مايه تذكّر و تنبّه است كه هدف را فراموش نكند و اعمال و تصميمهاى خويش را با توجه به هدف تنظيم كند.
از اين رو، در روايات بسيارى، ياد مرگ و قيامت مورد تشويق قرار گرفته است؛ بطور قطع فرد عاقل، زندگى حقيقى خود را با زندگى خيالى دنيايى عوض نمىنمايد. بعلاوه، ياد مرگ و قيامت، زندگى دنيا را از انسان سلب نمىكند بلكه به آن معناى ديگر و جهت درست مىدهد. آيات و روايات، با تعبيرات مختلف، انسان را به ياد آورى مرگ و قيامت توصيه و از عواقب غفلت و بىتوجهى به آن، برحذر مىدارد. على (ع) فرمود:
«اذْكُرُوا هادِمَ اللَّذَّاتِ وَ مُنَغِّضَ الشَّهَواتِ وَ داعِىَ الشَّتاتِ» «١» به ياد آوريد منهدم كننده لذّتها، تيره كننده خواهشها و خواننده به سوى پراكندگى را.
و در جاى ديگر با هشدار به اينكه موت فراگير است، مىفرمايد خودتان را براى مرگ آماده كنيد: