«عِبادَاللَّهِ! انَّ الْمَوْتَ لَيْسَ مِنْهُ فَوْتٌ فَاحْذَرُوا قَبْلَ وُقُوعِهِ وَ اعِدُّوا لَهُ عُدَّتَهُ فَانَّكُمْ طَرْدُ الْمَوْتِ ... فَاكْثِرُوا ذِكْرَ الْمَوْتِ عِنْدَ ما تُنازِعُكُمْ الَيْهِ انْفُسُكُمْ مِنَ الشَّهَواتِ» «١» بندگان خدا! هرگز از مرگ، گريزى نيست و نمى‌توان از آن گذشت. پس بترسيد قبل از وقوع آن و هر چه را براى مرگ لازم است آماده كنيد، زيرا مرگ، همه شما را فرا مى‌گيرد ... پس هنگامى كه نفستان به طرف شهوتها اشتياق پيدا مى‌كند مرگ را بسيار ياد كنيد.
البته ياد مرگ هنگامى سودمند است كه به دنبال آن عمل باشد. على عليه السلام فرمود:
«طُوبى‌ لِمَنْ ذَكَرَ الْمَعادَ وَ عَمِلَ لِلْحِسابِ وَ قَنِعَ بِالْكِفافِ وَ رَضِىَ عَنِ اللَّهِ» «٢» خوشا به حال كسى كه معاد را به ياد آورد، براى روز حساب كار كند و به حدّ كفاف قانع و از خداوند خشنود باشد.
آثار ياد مرگ و قيامت‌ همان گونه كه گفتيم اگر به دنبال ياد مرگ وقيامت، عمل باشد و يا دست كم انسان با توجه خاص و با ديده عبرت به مرگ نظر كند، بطورى كه در انسان جنبش ايجاد كند، آثار و ثمره‌هاى گوناگونى براى او ايجاد خواهد شد كه در روايات به آن اشاره شده و گوشه‌هايى از آن در اينجا آورده مى‌شود:
١- زنده شدن دل و آسان شدن مرگ:
پيامبر اكرم (ص) فرمود:
«اكْثِرُوا ذِكْرَالْمَوْتِ، فَما مِنْ عَبْدٍ اكْثَرَ ذِكْرَهُ الَّا احْيَى اللَّهُ قَلْبَهُ وَ هَوَّنَ عَلَيْهِ الْمَوْتَ» «٣» زياد به ياد مرگ باشيد، پس بنده‌اى كه زياد به ياد مرگ باشد خداوند دل او را زنده و مرگ را بر او آسان مى‌كند.