همچنين حضرت فاطمه زهرا (س) در دعا مى‌فرمايد:
«اللَّهُمَّ بِعِلْمِكَ الْغَيْبِ وَ قُدْرَتِكَ عَلَى الْخَلْقِ احْيِنى‌ ما عَلِمْتَ الْحَياةَ خَيْراً لى‌ وَ تَوَفَّنى‌ اذا كانَتِ الْوَفاةُ خَيْراً لى‌» «١» پروردگارا! به علم غيبت و قدرتت بر خلق، مادامى كه زندگى را برايم بهتر مى‌دانى مرا زنده بدار و هرگاه مرگ را برايم بهتر مى‌دانى مرا بميران.
پس زنده بودن و زندگى كردن در دنيا از نظر جهان بينى اسلامى، مطلوب است؛ ليكن همواره به‌عنوان فرصتى مناسب براى كسب رشد و كمال بيشتر. حضرت على (ع) مى‌فرمايد:
«انَّ عُمْرَكَ مَهْرُ سَعادَتِكَ انْ انْفَذْتَهُ فى‌ طاعَةِ رَبِّكَ» «٢» اگر عمرت را در راه اطاعت پروردگارت مصرف نمايى، مايه سعادت توست.
البته، در شرايطى از زندگى، مرگ بر زندگى ترجيح مى‌يابد؛ يكى در شرايط برخورد با نامردمى‌ها و فشارهاى شديد روحى كه انسان آرزوى مرگ مى‌كند، ديگر در جايى كه مرگ انسان، در راه كسب كمال بيشتر است مانند شهادت؛ اگر آرزوى مرگ در سخنان بزرگان دين آمده بيشتر در اين گونه شرايط بوده است. امام حسين (ع) هنگام عزيمت به عراق فرمود:
«چه بسيار در آرزو و اشتياق ملاقات و ديدار رفتگان از خاندان خود هستم؛ همانند اشتياقى كه يعقوب به ديدار يوسف داشت.» «٣» اصحاب و شيفتگان ا معاد از ديدگاه قرآن و روايات ٥٧ ارتباط دنيا با آخرت ص : ٥٧ هل بيت عصمت (ع) نيز، اين گونه هستند. بُرَيْر بن خضير همدانى كه از اصحاب با وفاى سيد الشهدا (ع) بود، هنگامى كه يقين به لقاى پروردگار و فردوس و شهادت كرده بود، از شدت خوشحالى، مزاح و شوخى مى‌كرد با اينكه هيچ‌گاه اهل مزاح نبود. «٤»