معاد از ديدگاه قرآن و روايات - علامی، ابوالفضل - الصفحة ٣٧

و مى‌فرمايد:
«وَ اللَّهُ انْبَتَكُمْ مِنَ الْارْضِ نَباتاً ثُمَّ يُعيدُكُمْ فيها وَ يُخْرِجُكُمْ اخْراجاً» «١» خداوند شما را (مانند نباتات) از زمين رويانيد. سپس شما را به سوى زمين بر مى‌گرداند و ديگر بار شما را از زمين خارج مى‌سازد.
قرآن در جاى ديگر، تجديد حيات انسانها را با گياهان مقايسه كرده و به انسان تنبّه مى‌دهد و مى‌فرمايد:
«وَ احْيَيْنا بِهِ بَلْدَةً مَيْتاً كَذلِكَ الْخُروُجُ» «٢» و بدين ترتيب سرزمين مرده را به وسيله آب باران زنده ساختيم. خروج و زنده شدن مردگان در قيامت نيز، چنين است.
به حقيقت جاى بسى تعجّب است كه كسانى اينها را مشاهده كرده و در عين حال، نه تنها به ياد رستاخيز نمى‌افتند، بلكه آن را انكار مى‌كنند. حضرت على (ع) فرمود:
«عَجِبْتُ لِمَنْ انْكَرَ النَّشْأَةَ الْاخِرَةَ وَ هُوَ يَرَى النَّشْأَةَ الْاولى‌» «٣» تعجب مى‌كنم از كسى كه نشأت آخرت را انكار مى‌كند، در حالى كه دنيا را مى‌بيند.