معاد از ديدگاه قرآن و روايات - علامی، ابوالفضل - الصفحة ١٥٢
«تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النَّارُ وَ هُمْ فيها كالِحُونَ» «١» شعلههاى آتش مثل شمشير به صورتهايشان نواخته مىشود و در دوزخ چهرهاى درهم كشيده دارند.
«لَهُمْ ثِيابٌ مِنْ نارٍ يُصَبُّ مِنْ فَوْقِ رُؤُسِهِمُ الْحَميمُ يُصْهَرُ بِهِ ما فى بُطُونِهِمْ وَ الْجُلُودُ وَ لَهُمْ مَقامِعُ مِنْ حَديدٍ» «٢» براى آنان لباسى از آتش است و مايع سوزان و جوشان بر سر آنها فرو مىريزد آن چنان كه هم درونشان آب مىشود و هم پوستشان و براى آنان گرزهايى از آهن است.
در كنار اين عذابهاى جسمى، دردهاى روحى نيز براى اهل دوزخ وجود دارد چه اين كه قرآن مىفرمايد:
«فَالْيَوْمَ الَّذينَ امَنُوا مِنَ الْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ» «٣» پس در آن روز، آنانى كه ايمان آوردهاند، به كافران مىخندند.
«وَ لايُكَلِّمَهُمُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ» «٤» خداوند با آنان (اهل آتش) در قيامت سخن نمىگويد.
«ذُقْ انَّكَ انْتَ الْعَزيزُ الْكَريمُ» «٥» بچش (مزه عذاب را) همانا تو عزيز و كريم بودى (عمرى را در شخصيت موهومى زندگى كردى و خود را انسانى نمونه و كم نظير مىپنداشتى).
اين خطابها براى تحقير اهل آتش است.
گفتگوى دوزخيان با يكديگر و با شيطان از آيات قرآن چنين بر مىآيد كه در قيامت پس از رسيدگى به اعمال انسانها، و تعيين