انسانها بسيار محدود هستند و براى محاورات روزمره و واقعيات قابل فهم بشر ساخته شده‌اند، و نمى‌توانند واقعيتهاى جهان ماوراى طبيعت را آن گونه كه هست منعكس كنند.
بنابراين، نبايد الفاظى را كه حقايق عالم غيب و معنا را بيان مى‌كنند بر معناى شناخته شده‌شان حمل كرد. در اين راستا، نفخ صور معنايى دارد كه واقعيتش بر ما روشن نيست، و نبايد آن را به همان معناى دميدن در شيپور حمل كرد، بلكه بايد گفت اين تعبير، كنايه لطيف و زيبايى از آن دو حادثه عظيم است كه در نفخه اول تمام اهل زمين و همه كسانى كه در آسمانها هستند مى‌ميرند؛ و در دميدن دوّم تمام آن مردگان به حيات جديد برگشته و رستاخيز بزرگ انجام مى‌گيرد. «١» حتميت وقوع نفخ صور نفخ صور به خاطر نقش تعيين كننده‌اى كه در برپايى معاد دارد وقوعش حتمى بوده و از مسايل قطعى مربوط به قيامت به حساب مى‌آيد. بدين خاطر از ضروريات دينى محسوب مى‌شود كه اعتقاد به آن و باور داشتنش، همچون اعتقاد و باور اصل معاد ضرورى و واجب است. قرآن كريم مى‌فرمايد:
«وَ يَوْمَ يُنْفَخُ فِى الصُّورِ فَفَزِعَ مَنْ فِى السَّمواتِ وَ مَنْ فِى الْارْضِ الَّا مَنْ شاءَ اللَّهُ وَ كُلٌّ اتَوْهُ داخِرينَ» «٢» و (به خاطر بياوريد) روزى را كه در صور دميده مى‌شود و تمام كسانى كه در آسمانها و زمين هستند در وحشت فرو مى‌روند جز كسانى كه خدا بخواهد و همگى با خضوع در پيشگاه او حاضر مى‌شوند:
«وَ نُفِخَ فِى الصُّورِ ذلِكَ يَوْمُ الْوَعيدِ» «٣» و در صور دميده مى‌شود، آن روز، روز تحقق وعده وحشتناك است.