هرگز نابينا و بينا يكسان نيستند؛ همچنين كسانى كه ايمان آورده و اعمال صالح انجام داده‌اند با بدكاران يكسان نخواهند بود؛ اما كمتر متذكّر مى‌شويد! با اين كه بينا و نابينا، مؤمن و كافر و ظالم و مظلوم با هم برابر نيستند؛ لكن در دنيا چه‌بسا موقعيت كافر و ستمگر، بهتر باشد. بنابراين به اقتضاى عدالت خداوند، بايد قيامتى باشد كه در آن، هر كسى به نتيجه عمل خود برسد. از اين رو آيه در بعد مى‌فرمايد:
«انَّ السَّاعَةَ لَاتِيَةٌ لارَيْبَ فيها وَلكِنَّ اكْثَرَ النَّاسِ لايُؤْمِنُونَ» «١» روز قيامت به يقين، آمدنى است و شكى در آن نيست؛ ولى اكثر مردم ايمان نمى‌آورند.
و ظلمها، نابرابريها و گناهان و همينطور نيكيها و طاعتها، جواب داده شود:
«وَ لِتُجْزى‌ كُلُّ نَفْسٍ بِما كَسَبَتْ وَ هُمْ لايُظْلَمُونَ» «٢» هر كسى در برابر اعمالى كه انجام داده است، جزا داده خواهد شد و به آنها ستمى نخواهد شد! ٢- دليل حكمت‌ حكمت آفريدگار جهان، ايجاب مى‌كند كه آفرينش بى‌هدف نباشد؛ جهان آفرينش، با نظم بسيار گسترده و اعجاب انگيزش، به سوى هدف مشخص در حركت است. انسان كه جزيى از جهان بلكه اشرف مخلوقات است نيز، به سوى هدف و كمال در حركت است و دنياى محدود كه توأم با سختيهاى فراوان است نمى‌تواند هدف آفرينش باشد و در آن بطور كامل انسان به هدف نائل نمى‌شود و به اقتضاى حكمت و هدفدارى جهان و انسان، بايد جهانى ديگر باشد تا هدف را تأمين نمايد و مؤمنان و نيكان را به كمال و لقاى خداوند و بهشت، نايل كند وبدان و كافران را به سزاى اعمالشان برساند. قرآن مى‌فرمايد:
«وَ ما خَلَقْنَا السَّماءَ وَ الْارْضَ وَ ما بَيْنَهُما باطِلًا ذلِكَ ظَنُّ الَّذينَ كَفَرُوا فَوَيْلٌ لِلَّذينَ كَفَرُوا مِنَ النَّارِ» «٣»