ايجاد روابط اجتماعى صحيح، نياز به قانون دارد و اگر چنين اضطرارى نباشد، روابط اجتماعى درستى بين انسانها برقرار نخواهد شد و هر كس و گروهى سعى مى‌كند منافع جامعه را به خود اختصاص دهد؛ ليكن مهم اينجاست كه اگر ايمان به مبدأ و معاد نباشد خود همين قوانين ضمانت اجرايى نخواهند داشت و سياستى انسانى، اتخاذ نخواهد شد واگر باشد، بسيار كم رنگ است. خداوند به نحو اكيد و لزوم، خواستار عدالت فردى و اجتماعى، حفظ وحدت و عدم ظلم و تعدّى بر يكديگر است و در قرآن مى‌فرمايد:
«انَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْاحْسانِ وَ ايتاءِ ذِى الْقُرْبى‌ وَ يَنْهى‌ عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ وَ الْبَغْىِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ» «١» خداوند به عدل و احسان و بخشش به نزديكان فرمان مى‌دهد و از فحشا و منكر و ستم نهى مى‌كند؛ خداوند به شما اندرز مى‌دهد، شايد متذكّر شويد.
بر اين اساس، بايد افراد جامعه، جز خوبى به هم روا ندارند و از ارتكاب جرم كناره‌جويى نمايند؛ با هر يك از افراد به گونه‌اى رفتار شود كه مستحق آن است و در جايى نهاده‌شود كه سزاوار آن است و در نتيجه جامعه‌اى مستقل، يكپارچه‌و منسجم ايجاد مى‌شود و وضع افراد بيچاره و درمانده اصلاح مى‌گردد و اين نتيجه ايمان به مبدأ و معاد است.
صحت اين ادّعا در غالب جوامع بشرى مشهود است و همواره براى منكر معاد، دست يافتن به قدرت هدف است. از اين رو، براى رسيدن به آن فساد و خونريزى مى‌كند و خواسته‌هاى خود را بر ضعيفان تحميل مى‌نمايد. قرآن در اين زمينه مى‌فرمايد:
«تِلْكَ الدَّارُ الْاخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذينَ لايُريدُونَ عُلُوّاً فِى الْارْضِ وَ لافَساداً» «٢» آن سراى آخرت را (تنها) براى كسانى قرار مى‌دهيم كه اراده برترى جويى و فساد در زمين را ندارند.
براى مؤمن به قيامت و رستاخيز، دست‌يافتن به قدرت هدف‌نيست، بلكه اگر به آن دست يابد، آن را وسيله تأمين آخرت خود و ديگران خواهد نمود. حضرت على (ع) مى‌فرمايد: