معاد از ديدگاه قرآن و روايات - علامی، ابوالفضل - الصفحة ١٧
واى بر شما! پاداش خدا بهتر است براى كسى كه ايمان آورده و عمل شايسته انجام دهد و جز صابران، بدين ثواب كسى نائل نمىشود.
قرآن مجيد با صراحت، انكار مبدأ و معاد را مايه كشته شدن عواطف انسانى مىشمرد تا آنجا كه منكران معاد در برابر افراد يتيم، سنگدل مىشوند و از آنان دستگيرى نمىكنند:
«ارَايْتَ الَّذى يُكَذِّبُ بِالدّينِ فَذلِكَ الَّذى يَدُعُّ الْيَتيمَ وَ لايَحُضُّ عَلى طَعامِ الْمِسْكينِ» «١» آيا كسى كه روز جزا را پيوسته انكار مىكند ديدى؟ او همان كسى است كه يتيم را با خشونت مىراند و (ديگران را) به اطعام مسكين تشويق نمىكند! بنابراين عامل اصلى كه بتواند تلاشهاى انسانها را در جهت صحيح سوق دهد، ايمان به معاد و ترس از انتقام الهى و جهنّم است و طبق آيه قرآن تنها افراد متجاوز و گناهكار روز قيامت را انكار مىكنند:
«وَ ما يُكَذِّبُ بِهِ الَّا كُلُّ مُعْتَدٍ اثيمٍ» «٢» روز جزا را تكذيب نكند، مگر هر تجاوزگر گناهكار.
ج- در مسائل نظامى انسانهاى با ايمان معتقدند كه اگر در راه خدا كشته شوند، نابود نمىشوند و هر كوششى كه با جان و مال خود مىكنند به هدر نمىرود و اگر دشمن را بكشند حياتى جديد پيدا كرده، از زير بار جور و ستم خارج مىشوند واگر كشته شوند به زندگى حقيقى رسيدهاند، پس در هر دو صورت موفق و پيروزند. «٣» بلكه مؤمنان معتقدند در بهشت درجهاى است كه جز با شهادت به آن نمىتوان دست يافت؛ همچنين، انتقال از دورهاى