صحبت از باغها و ميوه‌ها و زنهاى بهشتى مى‌شود، با آنچه كه در دنياست قابل مقايسه نيست. در آياتى از قرآن چنين آمده است:
«وَ اصْحابُ الْيَمينِ ما اصْحابُ الَيمينِ فى‌ سِدْرٍ مَخْضُودٍ وَ ظِلٍّ مَمْدُودٍ وَ ماءٍ مَسْكُوبٍ ...» «١» و اصحاب يمين، چه اصحاب يمينى؟ آنها در سايه درختان سدر بى‌خار قرار دارند و در سايه درخت طلح پر برگ و سايه كشيده و در كنار آبشارها و ميوه‌هاى فراوانى كه هرگز تمام نمى‌شود و ممنوع نمى‌گردد. و همسرانى گرانقدر، ما آنها را آفرينش نوينى بخشيديم و همه را بكر قرار داده‌ايم، همسرانى كه به همسرشان عشق مى‌ورزند و خوش زبان و فصيح و همسنّ هستند (اينها همه) براى اصحاب يمين است كه گروهى از امّتهاى نخستين هستند و گروهى از امّتهاى آخرين.
«فيهِنَّ خَيْراتٌ حِسانٌ فَبِاىِّ الاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ حُورٌ مَقْصُوراتٌ فِى الْخِيامِ ...» «٢» و در آن باغهاى بهشتى زنانى هستند نيكو خلق و زيبا، پس كدامين نعمتهاى پروردگارتان را انكار مى‌كنيد؟ حوريانى كه در خيمه‌هاى بهشتى پنهانند، پس كدامين نعمتهاى پروردگارتان را انكار مى‌كنيد؟ زنانى كه هيچ انس و جنّ پيشتر، با آنها تماس نگرفته‌اند، پس كدامين نعمتهاى پروردگارتان را انكار مى‌كنيد؟ اين در حالى است كه بهشتيان بر تختهايى تكيه زده‌اند كه بابهترين و زيباترين پارچه‌هاى سبز رنگ پوشانده شده است.
«وَ فيها ما تَشْتَهيهِ الْانْفُسُ وَ تَلَذُّ الْاعْيُنُ» «٣» و در آن بهشت، آنچه دلها مى‌خواهد و چشمها از آن لذّت مى‌برد، وجود دارد.
امام باقر (ع) از حضرت امير (ع) چنين نقل مى‌كند:
«طوبى درختى در بهشت است؛ اصل آن در خانه پيامبر (ص) است. مؤمنى نيست مگر اينكه‌