لقاء، در حالى كه هيچ چيزى كه عليه او به گناهى از گناهانش گواهى دهند، وجود ندارد، «١» ملاقات مى‌كند.
چگونگى گواهى‌ با توجه به قرار گرفتن زبان، دست، پا و پوست انسان و زمين در زمره گواهان، روشن مى‌شود كه اين گواهى از آن گواهيهاى معمولى دادگاههاى دنيا نيست، بلكه يك گواهى طبيعى و عملى است كه دروغ در آن راهى ندارد و كسى را ياراى انكار آن نيست. روح و جسم ما يك بايگانى عجيب واسرار آميز از تمام اعمال و رفتار ماست. همان طور كه غذا در جسم ما اثر گذاشته و آثار آن در خون، در سلولها و در استخوان ما وجود دارد وحتّى با تغيير سلولها و عوض شدن آنها، از بين نرفته و به سلولهاى آينده انتقال مى‌يابند، هر يك از اعمال ما تأثيرى در روح، جسم، زمين و زمان دارد كه در روز قيامت كه عالم ظهور و بروز است، همه آنها آشكار مى‌شوند. «٢» همچنين گواهى اعضاى بدن، زمين و زمان ممكن نيست، مگراينكه داراى نوعى شعور و حيات باشند و بتوانند نسبت به كردار انسان تحمل شهادت كنند، هر چند ما واقعيت حيات آنها را درك نمى‌كنيم. قرآن مى‌فرمايد:
«وَ انْ مِنْ شَىْ‌ءٍ الَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَلكِنْ لاتَفْقَهُونَ تَسْبيحَهُمْ» «٣» هيچ چيزى نيست مگر آنكه با حمد خدا تسبيح مى‌گويد، ولى شما تسبيح آنها را نمى‌فهميد.
آرى، شهادت دادن اعضاى بدن و زمين و زمان و تسبيح گفتن همه موجودات، دليل بر جريان حيات و علم در آنهاست.
شاكيان‌ در روز قيامت شاكيانى از انسان شكايت‌مى‌كنند. آنان از اينكه حقشان در دنيا ضايع‌گشته، روز قيامت نزد خدا به شكايت بر مى‌خيزند و خداوند را به دادرسى و قضاوت مى‌خوانند.