مى‌ورزيدند. و يكى از نمونه‌هاى چنين تمردى در اين آيه بيان شده است: بعد از پيروزى بر فرعون وقتى حضرت موسى به آنها امر كرد كه وارد سرزمين مقدس (فلسطين) بشوند «١» گفتند در آن سرزمين افراد ستمگر و زورگو وجود دارند (و ما از آنها ترسيده) هرگز وارد آن نمى‌شويم! تو و خدايت برويد با آنها بجنگيد وقتى با پيروزى آنها را از آن شهر خارج كرديد ما هم وارد شهر مى‌شويم.
٢- تعبير انْت و ربّك (تو و پروردگارت) نشان دهنده اين است كه گويا خداى حضرت موسى را پروردگار خود نمى‌دانستند.
٣- روحيه «پذيرش دين در شرايط راحتى و آسايش و دورى از دستورات آن در سختى‌ها و مشكلات» در بسيارى از امت‌ها و جوامع موجب سقوط و انحراف شده است. يهوديان با تمرد خود را چهل سال آواره بيابانها كردند. امت پيامبر اكرم (ص) هم وقتى همراهى با حسين (ع) را مستلزم درگير شدن با طاغوت زمان و مقابله با عبيدالله و يزيد ديدند، او را تنها گذاشتند و به دنياى خود چسبيدند. امّا هرگز روزگار خوشى را تجربه نكردند! ٤- موارد ديگر از تمرد بنى اسرائيل و عدم تعبد آنها در