نزد يهوديان با آنچه مسيحيان درباره مسيح بيان كرده‌اند با هم در آيه آمده و خدا آن را به هر دو به صورت مساوى نسبت داده، احتمال اول قوى‌تر باشد به ويژه آن كه مذمت و نفرين شديد الهى با اين احتمال بيشتر سازگار است. «١» ٢- در مسائل اعتقادى هرگاه سخن انحرافى و نادرستى گفته شد بايد عكس العمل نشان داده و در مقابل آن موضع‌گيرى كرد و گرنه هم در آن انحراف شريك خواهند بود، چنان كه اكثريت يهوديان وقتى در برابر سخن شرك‌آميز، سكوت كردند و به آن رضايت دادند، در گناهِ شرك دخالت داده شدند. و اين انحراف اعتقادى به همه آنها نسبت داده شد.
٣- فرزند براى خدا قرار دادن از حدّ لقلقه زبان بيشتر نمى‌رود و به هيچ وجه واقعيت خارجى پيدا نمى‌كند و يك سخن تقليدانه آن هم از قبيل تقليد كوركورانه و بدون تأمل مى‌باشد و الّا در مكتب پيامبران الهى و از جمله حضرت موسى و حضرت عيسى (ع) چنين شرك و انحرافى وجود ندارد.
٤- علامه طباطبائى مى‌فرمايد گروهى از اهل تحقيق در عصر حاضر به دنبال اين فكر هستند كه آنچه را عهدين گفته‌اند (و من جمله فرزند قائل شدن براى خدا) با عقايد بودائيان و