برداشت‌ها ١- علاوه بر شاهدان بيرونى و درونى كه ضبط و ثبت اعمال و سخنان انسان را بر عهده دارند، خود خدا برتر از همه به همه اعمال و اقوال و حتّى انديشه‌هاى انسانى احاطه كامل دارد؛ همه چيز را مى‌شنود و مى‌بيند و بعلاوه آنها را مكتوب مى‌كند و روزى بايد صاحب آن پاسخگو باشد.
٢- اعتقاد به اينكه خدا همه چيز را مى‌بيند و هر سخنى را حتى اگر در خفا باشد مى‌شنود و بر اساس آن با انسان برخورد مى‌كند، سبب مى‌شود كه انسان در ميدان عصيان و نافرمانى و طغيان وارد نشود و در محضر او به هر عملى دست نيازد. لذا در قرآن بارها بر بينايى و شنوايى كامل خداوند و تسلط و احاطه علمى او بر همه چيز تأكيد شده است، از جمله در سخنى بسيار زيبا مى‌فرمايد:
آيا انسان نمى‌داند كه خدا او را مى‌بيند! «١» ٣- غرور و روحيه دشمنى، با روح يهوديان عصر پيامبر چنان كرده بود كه آيات الهى را شوخى گرفتند و در حالى كه معناى حقيقى آيه را مى‌دانستند تغافل ورزيدند و نسبت‌هاى ناروا به خدا مى‌دادند.