بعد از حضرت ابراهيم (ع) حضرت يعقوبِ پيامبر (ع) به دليل قحطى و در جريان داستان يوسف (ع) به همراه فرزندان و خانواده‌اش از كنعان به مصر هجرت كرد و فرزندان او كه به نام «بنى‌اسرائيل» معروف گشته بودند به زندگى مطلوب و مناسبى در مصر گذران روزگار مى‌كردند. «١» فرزندان يعقوب (بنى اسرائيل) در قالب قبائل متعددى در مصر زندگى مى‌كردند و به تدريج در علوم و فنون پيشرفت كرده صاحب موقعيت شدند. اين موقعيّت سبب حسادت و بلكه احساس خطر كردن مصريان بومى گرديد. لذا تلاش كردند آنها را به استثمار و كارهاى حقير مشغول كنند و مانع دست يافتن آنها به كارهاى كليدى شوند. فراعنه و پادشاهان مصر از هيچ گونه اذيّت و آزار نسبت به بنى اسرائيل كوتاهى نكردند و به ويژه وقتى رامسس دوم به سلطنت فرعونى رسيد، بنى اسرائيل را به بردگى و ذلّت كشاند و چون به او خبر دادند فرزند پسرى از بين اينها متولد خواهد شد كه حكومت و سلطنت تو را نابود مى‌كند، فرعون دستور داد نوزادان پسرشان را كشتند، بين زنان و مردها فاصله ايجاد كرد و شكم زنان باردار را پاره كرد و فرزندانشان را بيرون آورد. اما اراده خدا چيز ديگرى بود.