مفردات‌ انظر: ببين كيف: چگونه‌ على الله: بر خدا يفترون: دروغ مى‌بندند (افترا به معناى هر فساد و مفسده‌اى آمده و در قرآن افترا در مورد دروغ، شرك و ظلم كه همگى از مصاديق فسادند به كار رفته است). «١» كذب: دروغ اثم: گناه- دروغ را اثم مى‌گويند چون يكى از مصاديق بارز اثم است. «٢» كفى: كافى است. مبين: آشكار شأن نزول: درباره سبب نزول اين آيه و آيه قبل از آن [كه يهود خود را ستوده و تزكيه شده مى‌دانند] مشهور گفته‌اند: اهل كتاب (به ويژه يهود) با ستودن خود به صورت‌هاى مختلف مانند اينكه ما فرزندان و دوستان ويژه خدا هستيم، بهشت مخصوص ما است، آتش جهنم ما را نمى‌سوزاند مگر در مدتى كوتاه و ... براى خود امتيازاتى را (در دستگاه الهى) قائل شده بودند كه قرآن اين خودستايى را افتراء و دروغ بستن به خدا معرفى مى‌كند. «٣»