شأن نزول: مسلمانان بعد از هجرت از دو ناحيه مورد اذيت و آزار بودند؛ از يك طرف مشركان به خانه و اموال آنها در مكه هجوم برده، بستگان آنان را با زبان و رفتار ناشايست خود مى‌آزردند و از سوى ديگر در مدينه از بدگويى و زخم زبان يهوديان در امان نبودند، مخصوصاً افرادى مثل كعب بن اشرف يهودى كه شاعرى بدزبان بود، با كينه‌توزى اشعارى را سروده و پيامبر و مسلمانان را مورد تمسخر و رنجش روحى قرار مى‌دادند، حتى متعرض زنان و دختران مسلمان شده؛ آنان را موضوع غزل‌هاى ياوه و عشقبازى خود قرار مى‌دادند تا جايى كه پيامبر (ص) به ناچار دستور قتل اين مفسد بى‌آبرو را صادر كرد و آيه شريفه در رابطه با اين اذيت و آزارها نازل شد. «١» برداشت‌ها ١- اين آيه هم بار ديگر جهت‌گيرى واحد و جبهه مشترك مشركين و يهود عليه مسلمانان را مطرح مى‌كند و با اينكه از نظر زمانى، آزار يهود بعد از مشركين (و مربوط به بعد از هجرت و استقرار مسلمانان در مدينه) بود، اما اينجا هم يهود قبل از مشركين ذكر شده، زيرا اذيت و آزار آنها شديدتر و براى مسلمانان دشوارتر و در عين حال غير منتظرانه‌تر بود.