به طور مسلّم دشمن‌ترين مردم نسبت به مؤمنان را يهود و مشركان خواهى يافت.
مفردات‌ لَ- تَجِدَنَّ: (فعل همراه با تأكيد) قطعاً مى‌يابى‌ اشدّ: سخت‌تر عداوة: دشمنى‌ شأن نزول: در صدر اسلام، عده‌اى از مسلمانان تحت فشار مشركان مكه به امر پيامبر اكرم (ص) و به رهبرى جعفر بن ابى طالب به حبشه هجرت كردند و با وجود همه توطئه‌هاى قريش، پادشاه مسيحى حبشه (نجاشى) فرستادگان مشركان را طرد و به مسلمانان آزادى و امكان زندگى آسوده در كشور خود داد.
مدتها بعد، مسلمانان در جريان حمله به خيبر موفق شدند اين كانون فتنه و خطر يهوديان را درهم بشكنند و در حالى كه در شادى‌ سيماى يهود در قرآن ١٠١ فصل چهارم اقدامات عملى يهود ص : ٨٩ پيروزى بر يهوديان بودند، جعفر و گروهى از مسلمانان از حبشه به مدينه رسيدند كه پيامبر فرمود «نمى‌دانم از پيروزى خيبر خوشحال‌تر باشم يا از بازگشت جعفر»؟ همراه جعفر تعدادى مسيحى و از جمله يك راهب بود كه وقتى خدمت پيامبر اكرم (ص) رسيد و آيات الهى را شنيد (چون طالب حقيقت بود و عنادى نداشت، بر خلاف يهوديان) تحت تأثير قرار گرفت و مسلمان شد. در اين هنگام اين آيه نازل شد كه يهود و مشركين‌