برتر دانستن خود بر ساير امت مى‌باشد كه اين هم در جهت‌گيرى فكرى و انديشه‌ها بخوبى مشاهده مى‌شود و هم در رفتار عملى و موضع‌گيرى اجتماعى و روابط اجتماعى آنان خود را نشان مى‌دهد. نمونه‌هاى فراوانى از آن در تاريخ بنى‌اسرائيل و يهود وجود دارد. «١» كه يكى از آنها همين است كه براى خود حتى نزد خدا داراى موقعيت ويژه مانند موقعيت فرزند نزد پدر قائل شده و ساير بندگان را افراد بيگانه با خدا معرفى مى‌كنند.
٢- يهود مانند شاهزادگان فكر كرده، تصور مى‌كنند در تشكيلات خدايى هم همان روابط انسانى آنهم شاهانه حكومت مى‌كند و نزديكان و فرزندان! خدا از تكليف و مأموريت و مجازات معاف بوده و تنها آنها حقّ بهره‌مندى و خوردن و چريدن و لذت بردن را دارند و كسى را نرسد كه آنها را مورد سؤال و بازخواست قرار دهد.
٣- منشأ بسيارى از جنايات و تجاوزاتى كه در طول تاريخ يهوديان و در عصر حاضر صهيونيسم انجام مى‌دهند، همين روحيه برترى‌طلبى و نژادپرستى است.