٤- شرك در تدبير و ربوبيت‌ اتَّخَذُوا أَحْبَارَهُمْ وَ رُهْبَانَهُمْ أَرْبَاباً مِن دُونِ اللّهِ وَالْمَسِيحَ ابْنَ مَرْيَمَ وَ مَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا إِلهاً وَاحِداً لَا إِلهَ إِلَّا هُوَ سُبْحَانَهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ (توبه: آيه ٣١)
(آنها) دانشمندان و راهبان خويش را معبودهايى در برابر خدا قرار دادند (و همچنين) مسيح فرزند مريم را؛ در حالى كه دستور نداشتند جز خداوند يكتايى را بپرستند كه معبودى جز او نيست. او پاك و منزه است از آنچه همتايش قرار دهند.
مفردات اتخذوا: از ماده اخذ به معناى گرفتن و در اينجا اتخذوا ارباباً يعنى پذيرفتند و آنها را ربّ و معبود خود قرار دادند.
احبار: جمع حبر است به معناى دانشمند و عالم، اما غلبه استعمال پيداكرده در علماى يهود و عَلَم و اسم آنها شده‌است.
رهبان: جمع راهب به معناى زاهد و ديرنشين و عبادت‌كننده در تاريكى و خفا است و علم و اسم شده براى زاهدان و رهبران مسيحيت.
ارباب: جمع ربّ به‌معناى تربيت كننده است. ربّ يك چيز، يعنى آن كه چيزى را ايجاد كرده و سپس به تدريج به حد كمال‌