جالب اينكه در هر دو آيه تعليل و علت اين عفو و حيات دوباره، اميد به شكرگزارى و فراهم نمودن فرصت براى شكرگزارى بنى اسرائيل بيان شده است، يعنى اين لطف و نعمت تازه براى اين بود كه روحيه قدردانى از نعمت در آنان به وجود آيد.
٣- شگفتا كه اين فرصت مجدد و نعمت، بعد از ضلالت و هلاكت هم موجب تنبه بنى اسرائيل نگرديد و آنان مجدداً بناى ناسپاسى و ناسازگارى و تمرد را به صورت‌هاى ديگر ايجاد كردند كه اولين تمرد آنها بعد از اين عفو بزرگ و حيات دوباره، نافرمانى از ورود به سرزمين فلسطين و جهاد با حاكمان ستمگر آنجا بود كه با گستاخى و لجاجت آنان، براى هميشه مثال زدنى شد! به موسى گفتند تو و خدايت برويد جنگ كنيد ما اينجا نشسته‌ايم. «١» (و بعد از پيروزى شما وارد شهر مى‌شويم)! ٤- روحيه رفاه‌طلبى و لجاجت گاهى آنچنان انسان را كر و كور مى‌كند كه حتى اگر بر اثر گناه بميرد و دوباره زنده شود باز همان مسير گذشته را ادامه مى‌دهد و تنبّه پيدا نمى‌كند و كفران نعمت از اين بزرگ‌تر نمى‌گردد! البته چنين انسانى يا چنين جامعه‌اى استحقاق ذلت ابدى، سيماى يهود در قرآن ٥٥ فصل سوم مواضع فكرى و اعتقادى يهود ص : ٤٥ غضب خدا و لعنت الهى را داشته، هرگز به وادى سعادت ره نخواهند يافت.