يهوديان مانند اعراب و آشوريان از نژاد سامى «١» و جزء عبرانيان و منتسبين به حضرت ابراهيم (ع) هستند. عظمت حضرت ابراهيم سبب آن شده است كه يهوديان و مسيحيان و ديگر امت‌ها هر كدام او را از خود بدانند، امّا قرآن در برابر همه اين ادعاها مشخصه برجسته و ممتاز ابراهيم را «منادى توحيد و تسليم در برابر خدا بودن» معرفى مى‌كند. «٢» حضرت ابراهيم (ع) حدود دو هزار و ششصد سال پيش از هجرت (٢٠٠٠ ق. م) در شهر اور (در شرقِ بابِل) متولد شد و سپس در هفتاد و پنج سالگى به همراه همسرش ساره و عده‌اى ديگر به كنعان كوچ كرد. در سن كهولت [بالاى نود سالگى‌] خداوند دو فرزند پسر به او عطا فرمود. ابتدا از هاجر صاحب اسماعيل شد و چند سال بعد ساره نيز اسحاق را به دنيا آورد.
اسحاق داراى دو فرزند دوقلو شد كه نام يكى را عيسو (پُر مو) گذاشتند، چون در بدو تولد بدنش داراى موهاى زياد بود و ديگرى را يعقوب (تعقيب كننده) ناميدند زيرا در تعقيب و پشت سر فرزند قبلى متولد شده بود.