كه از احساسات دينى و عواطف مذهبى مردم كم اطلاع سوء استفاده مى‌كنند. كه اولًا تلاش براى بالابردن بصيرت، آگاهى و خردورزى مردم است و در عين تعبد در برابر خدا هر حرفى و مطلبى را از هر كس بدون دليل و سند نپذيرند و اسير تقليد غلط نگردند و به تعبير زيباى على (ع)، به جاى اين كه شخصيت‌ها را محور حق و باطل قرار دهند، حق و باطل را شناخته و آن را معيار و آينه قضاوت درباره افراد بگمارند «١» و ثانياً با افشا و بيان مقاصد شوم عالمان غير ربانى و دين فروشان دستگاههاى تبليغاتى و فرهنگى مواظب باشند ناخودآگاه بلندگوى اينان قرار نگيرند.
٨- سرانجام بازى با دين، قطع عنايات و نظر ويژه خدا است و خداوند در قيامت به آنان نظر نمى‌كند. «٢» ١١- دنياطلبى‌ وَ لَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلَى‌ حَيَاةٍ وَ مِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا يَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ وَ مَا هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مَنَ الْعَذَابِ أَنْ يُعَمَّرَ وَاللّهُ بَصِيرٌ بِمَا يَعْمَلُونَ‌ (بقره: ٩٦)
و آنها را حريص‌ترين مردم- حتى حريص‌تر از مشركان-