جمعيت مسلمانان و بويژه شيعيان بيش از مسيحيان مارونى ارزيابى مى‌شود، ادامه دارد. «١» نهضت اسلامى در هوادارى از فلسطينى‌ها مهمترين عامل ظهور حركتهاى نوين اسلامى در دوران پس از استقلال لبنان، ريشه در حضور فلسطينى‌هاى آواره در لبنان دارد، فلسطينى‌هايى كه به تدريج از سال ١٣٢٧ ه. ش./ ١٩٤٨ م. بر اثر جنگهاى متعدد اعراب و اسرائيل و يا در پى فشار اسرائيلى‌ها، به لبنان مهاجرت كرده يا رانده شده بودند، زيرا مسلمانان لبنانى با هر گونه آزار و اذيت فلسطينى‌هاى مقيم لبنان كه از وطن اصلى خود و از كشور اردن رانده شده بودند و نيز باتهاجمهاى مكرر اسرائيل غاصب به جنوب لبنان و همچنين با جنگ فالانژها عليه فلسطينى‌ها، مخالف بودند.
بنابراين هنگامى كه جنگ داخلى لبنان از سوى فالانژها به بهانه اينكه حضور فلسطينى‌ها در لبنان باعث افزايش تجاوزات اسرائيل به آن كشور شده است، آغاز شد، مسلمانان لبنانى به هوادارى از فلسطينى‌ها وارد جنگ با فالانژها شدند.
اين جنگها (جنگهاى داخلى لبنان) دوبار اتفاق افتاد. اولين جنگ داخلى لبنان در پى نخستين برخورد نظامى بين نيروهاى فلسطين و ارتش لبنان در طول رياست جمهورى «شارل حلو» يعنى طى سالهاى ١٣٤٣ تا ١٣٤٩ ه. ش./ ١٩٦٣ تا ١٩٧٠ م. روى داد. اين واقعه مكمل اولين واكنش دولتى عليه فلسطينى‌ها «٢» و تلاش براى كنترل مناطق آنان در سال ١٣٣٧ ه. ش./ ١٩٥٨ م. در زمان رياست جمهورى «كاميل شمعون» به‌شمار مى‌رود.