سفيدپوستان، به عنوان ايدئولوژى مبارزه سياسى سياهان برگزيده شد. «١» مرورى بر تاريخچه جنبش اسلامى سياهان آمريكا آمريكاييان براى افزايش توليدات كشاورزى (جنوب آمريكا) و صنعتى (شمال آمريكا)، تعداد زيادى از سياهپوستان آفريقايى را به بردگى گرفتند. اين سياهپوستان از ابتدايى ترين حقوق فردى و اجتماعى محروم بودند، و با آنها به عنوان بردگانى رفتار مى‌شد كه براى خدمت به سفيد پوستان آفريده شده اند، به همين علت از اواسط سده ١١ ه. ش./ ١٧ م. تا اواسط سده ١٣ ه. ش./ ١٩ م. قيامهايى از سوى بردگان سياه عليه اربابان سفيد پوست روى داد. «٢» جنبشهاى ملى گرايانه سياهان، در اوايل قرن حاضر به رهبرى «ماركوس گاروى» «٣» و «نوبل دروعلى» «٤» ادامه يافت، به گونه‌اى كه فقط در سال ١٢٩٨ ه. ش./ ١٩١٩ م، ٢٥ برخورد خونينِ نژادى در آمريكا اتفاق افتاد. امّا هيچ يك از اين قيامها (قيامهاى ناسيوناليستى) منجر به دستيابى سياهان به حقوق برابر با سفيد پوستان نشد. اين سرخوردگى و ناكامى گرايش جديدى را در فرايند مبارزات سياسى سياهان در دهه اول قرن سيزدهم هجرى شمسى/ دهه سوم قرن بيستم ميلادى پديد آورد كه در صدد بود تا به گسترش و توسعه اسلام در جامعه سياهپوست آمريكا بپردازد، اسلامى كه هيچگونه تمايزى بين انسانها مگر بر اساس تقوا قائل نيست. «٥» بر اساس گرايش جديد، جنبش اسلامى سياهان آمريكادر سال ١٣٠٩ خورشيدى/ ١٩٣٠ ميلادى شكل گرفت. اندكى بعد از آن، اين جنبش از سوى «عاليجاه محمد» «٦» با