درس پنجم: نهضتهاى فلسطين‌ حدود پنج هزار سالِ قبل، قبايلى از كنعانيانِ جزيرة العرب در گوشه‌اى از سرزمين فلسطين امروزى شهرى را براى سكونت خود بنا نهادند كه چون همواره صلح و آرامش در آن جريان داشت، نام «شهر صلح» يا اورسالم «را بر آن گذاشتند. امّا اندكى بعد اورسالم به صحنه جنگ مبدل شد و اين وضع تا زمانى كه مسلمانان، بيت‌المقدس (اورسالم) را در سال ١٥ ه. ش./ ٦٣٦ م. به تصرف درآوردند، ادامه يافت. پس از چهار و نيم قرن تسلط مسلمين بر بيت المقدس، بار ديگر اين شهر صحنه جنگ شد. اين بار پاپ «اوربانوس اوربن» دوم با كمك «پترسِ» راهب و حمايت پادشاهان انگليس و فرانسه، مسيحيان را با وعده آمرزش گناهان و به انگيزه نجات زادگاه عيسى عليه‌السلام در سال ٤٧٨ ه. ش./ ١٠٩٩ م. وارد جنگ با مسلمانان كرد. «١» مسيحيان اروپا در سال ٤٧٨ ه. ش. با استفاده از اختلافات داخلى زمامداران سرزمينهاى اسلامى به بيت‌المقدس حمله كردند و با كشتن ده تا هفتاد هزار مسلمان، «٢» آن را به اشغال خود درآوردند. «صلاح الدين ايوبى» در سال ٥٦٦ ه. ش. شهر را باز پس گرفت. امّا در سال ٦٠٧ ه. ش. «كامل»، پادشاه مصر كه در برابر لشكركشى امپراتور آلمان توان مقابله را در خود نمى‌ديد، بيت المقدس را به لشكريان «فردريك دوم» واگذار كرد. بار ديگر در سال ٦٧٠ ه. ش. نيروهاى صليبى شكست خوردند، و شهر به دست مسلمانان افتاد و از آن پس تا جنگ جهانى اوّل على رغم لشكركشى‌هاى متعدد