اجراى همه جانبه قوانين اسلامى، عامل پيدايش حركتهاى ضد استعمارى و ضد دولتى كم حجم در مالزى شده است. اين مبارزه مسلحانه و بويژه سياسى كه با هدف اخراج ژاپنيها و انگليسيها در دهه ١٣٢٠ ه. ش./ ١٩٤٠ م. صورت گرفت، منجر به كسب استقلال مالزى در سال ١٣٣٤ ه. ش./ ١٩٥٥ م. گرديد. «١» به بيان عميق‌تر استقلال مالزى زمانى به دست آمد كه «حزب اسلامى آمنو» به اكثريت قريب به اتفاق آراء در انتخابات ١٣٣٤ ه. ش./ ١٩٥٥ م. دست يافت، اين حزب درسال ١٣٠٥ ه. ش./ ١٩٢٦ م. توسط «داتوعون جعفر» تأسيس و رهبرى شد ولى از سال ١٣٣١ ه. ش./ ١٩٥٢ م. رهبرى آن را «تنكو عبدالرحمن» به عهده گرفت. همچنين اين حزب نقش مؤثر در لغو طرح انگليسى مبنى بر اداره مالزى توسط يك فرماندار انگليسى و الحاق آن منطقه به امپراتورى بريتانيا در سال ١٣٢٥ ه. ش./ ١٩٤٦ م. ايفا كرد. «٢» مساعى مسلحانه و سياسى مسلمانان مالزى علاوه بر استقلال مالزى به مطرح شدن اسلام در آن كشور منجر شد. بر اين اساس اكنون اسلام دين رسمى كشور است، پادشاه و رؤساى قواى سه گانه، پاسداران اسلام محسوب مى‌شوند. دستورات مذهبى از سوى مفتى منصوب دولت صادر مى‌شود. امّا برخى از مسلمانان و گروههاى اسلامى «مانند حزب اتحاد اسلامى» به اين نتايج قانع نيستند بلكه معتقدند كه در مالزى به ظواهر اسلام عمل مى‌گردد، در حالى كه بايد اصول و قوانين اسلامى در كليه مراحل حيات سياسى و اجتماعى مالزى به صورت واقعى اجرا گردد. امّا نهضت جوانان مسلمان مالزى خواهان استقرار يك حكومت اسلامى در مالزى است. «٣»