- كه منجر به شكست حمله نظامى اسرائيل به قريه كرامه شد- به منصه ظهور رسيد.
بعد از نبرد موفقيت آميز كرامه، ساف با پيوستن هشت گروه چريكى فلسطينى به آن، حيات دوباره‌اى يافت. اما ديرى نپائيد كه بوسيله دولت اردن كه تجمع چريكها را در خاك خود، خطرى براى امنيتش مى‌ديد، به شدت سركوب‌گرديد. «١» اين سركوب شديد، مبارزان فلسطينى را ناچار به ترك خاك اردن كرد. متعاقب آن، دولت سوريه نيز از حملات هوايى اسرائيل كه به بهانه پاسخ به عملياتِ پارتيزانى فلسطينى‌ها از «بلنديهاى جولان» صورت مى‌گرفت، به ستوه آمدو محدوديتهايى را براى فعاليتهاى چريكى فلسطينى به وجود آورد. چند سال بعد لبنان هم محل امنى براى فعاليتهاى ضداسرائيلى فلسطينى‌ها نبود. زيرا، «فالانژها» و راست گرايان مورد حمايت اسرائيل كه حضور فلسطينى‌ها را در لبنان خطرناك تشخيص داده بودند، با كشتن سى تن سرنشين فلسطينى يك اتوبوس، جنگ داخلى لبنان را به راه انداختند. علاوه بر آن، سربازان اسرائيلى از سال ١٣٥٧ ه. ش./ ١٩٧٨ م. محل استقرار چريكها در جنوب لبنان را در معرض حمله قرار دادند. «٢» مبارزات ضداسرائيلى فلسطينى‌ها در فاصله سالهاى ١٣٢٧ تا ١٣٥٧ ه. ش./ ١٩٤٨ تا ١٩٧٩ م. منجر به آزادى فلسطين نشد. اين مسأله ناشى از سازشكارى دولتهاى عرب، عدم وفادارى آنان به آرمان فلسطين، فشارهاى مذكور برمبارزان فلسطينى و تكيه مبارزان به دولتهاى خارجى بود. به همين سبب، مبارزات فلسطينى طى سالهاى مورد اشاره بيش از آن كه مسلحانه باشد، يك مبارزه سياسى بود. مصداق اين مبارزه سياسى تلاش بى‌نتيجه ساف براى پذيرفته شدن در سازمان ملل متحد كه در سال ١٣٥٣ ه. ش./ ١٩٧٤ م. است و انعقاد «پيمان كمپ ديويد» (پيمان صلح مصر و اسرائيل) در سال ١٣٥٧ ه. ش./ ١٩٧٨ م.
نيز مصداقى از سازشكارى دولتهاى عربى در مورد فلسطين است. «٣»