از مهمترين نتايجى كه فعاليت اساسى اخوان المسلمين سودان بر جاى گذاشت، تسريع پذيرشِ اجراى شريعتِ اسلامى به وسيله دولتهاى سودان است. اجراى شريعت اسلامى در زمان رئيس جمهورى نميرى آغاز شد و هم اكنون ادامه دارد. در ابتدا نميرى با اجراى شريعت اسلامى مخالف بود، امّا در پى مخالفتهاى گسترده مردمى در سال ١٣٥٢ ه. ش. (معروف به قيام شعبان) و سوء قصد نافرجام به‌جانش در سال ١٣٥٥ ه. ش.
مجبور به قبول خواسته هاى مردم گرديد. «١» اخوان المسلمين سودان در مقايسه با اخوان المسلمين مصر، حداقل داراى دو ويژگى متمايز است: اوّل آن كه اخوان المسلمين سودان با كودتاى افسران آزاد به رهبرى سرهنگ جعفر محمد نُميرى در سال ١٣٤٨ ه. ش./ ١٩٦٩ م. مخالفت كرد. امّا بعد از آن، شاخه جدا شده از اخوان المسلمين سودان (جبهه اسلامى ملّى به رهبرى حسن الترابى) به مصالحه با رژيم پرداخت، ولى گروه ديگر آن، اخوان المسلمين به رهبرى صادق عبدالله الماجد)، همچنان هرگونه سازش با رژيم را مردود دانست. دوم آن كه اخوان المسلمين از پيروزى و تداوم انقلاب اسلامى ايران حمايت كرد، و هم اكنون نيز آن را يك انقلاب مبتنى بر ايمان توصيف مى‌كند. «٢» اخوان المسلمين در اردن‌ اخوان المسلمين اردن در سال ١٣٢٥ ه ش./ ١٩٤٦ م. در شهر «امان» «٣» با همان انگيزه هايى كه در تولد اخوان در مصر و سودان مؤثر بوده‌اند، تشكيل شد. امّا بر خلاف كشورهاى مذكور، به سُرعت رو به گسترش گذاشت. اين گسترش سريع ناشى از دو علت بود: اوّل اين كه تعداد زيادى فلسطينى رانده شده در اردن كه به اخوان المسلمينِ آن كشور براى آزادى فلسطين دل بسته بودند، به عضويت اخوان المسلمين اردن درآمدند.
دوم، فعاليتهاى اسلامى احزابى چون «حزب التحرير» اردن در ارتقاءِ آگاهيهاى سياسى و مذهبى مردمِ اردن و در نتيجه جذب آنان به اخوان مؤثر بود.
اخوان المسلمين اردن در نيل به اساسى ترين هدفش يعنى اسلامى كردن جامعه، از