به پاكستان خوددارى ورزيد. حتى على رغم توصيه شوراى امنيت سازمان ملل متحد مبنى بر مراجعه به آراى عمومى و پس از آن پيشنهاد شوراى امنيت مبنى مذاكره مستقيم بين هند و پاكستان، تاكنون توجهى به خواست مردم ايالت جامو و كشمير بعمل نيامده است. بنابراين ادعاى ارضى دو كشور هند و پاكستان بر ايالت جامو و كشمير و خواست مردم مبنى بر الحاق به پاكستان و يا استقلال، زمينه هاى تشنج بين دو كشور مذكور و انگيزه پيدايش نهضت اسلامى در آن منطقه را پديد آورده است. «١» نهضت اسلامى جامو و كشمير از انگيزه، هدف و از رهبر واحد بى بهره است. «شيخ عبدالله» مؤسس حزب كنفرانس ملّى از پيشگامان استقلال خواهى ايالت جامو و كشمير بود، امّا وى در پى پيمانى كه در سال ١٣٥٤ ه. ش./ ١٩٧٥ م. با گاندى منعقد كرد، از يك سو الحاق ايالت جامو و كشمير به هند را پذيرفت، و از سوى ديگر اسلام را در اداره جامعه ناتوان قلمداد كرد. در نتيجه محبوبيت خود را به عنوان رهبر مسلمانان جامو و كشمير از دست داد، و به جرگه ملى‌گرايان پيوست. امّا شعبه كشميرى «سازمان جماعت اسلامى» «٢» در بعد ايدئولوژيكى معتقد به توانايى اسلام در اداره جامعه و در بعد سياسى خواهان الحاق جامو و كشمير به پاكستان است. دسته ديگر از گروهاى اسلامى (مانند گروه اسلامى جمعيت طُلبا)، هدف خود را استقلال يا خود مختارى جامو و كشمير از هند و پاكستان قرار داده‌اند. «٣» هيچ يك از گروههاى سياسى جامو و كشمير، توانايى جلب و جذب آراء اكثريت مردم مسلمان منطقه را نداشته اند. در نتيجه براى نيل به الحاق، استقلال يا خودمختارى آن ايالت، به كشورهاى خارجى وابسته شده اند. اين امر به همراه عواملى چون وجود ايدئولوژى وهدفهاى متعدد و مغاير، ادامه سلطه سياسى و نظامى هند بر ايالت جامو و كشمير، دخالت كشورهاى خارجى و مهمتر از همه فقدان رهبرى واحد، باعث شده‌