انقلاب اسلامى ايران و مسأله فلسطين‌ چهارشكست اعراب از اسرائيل- در جنگهاى چهارگانه- و به رسميت شناختن اسرائيل از سوى مصر- بر اساس پيمان كمپ ديويد- منجر به يأس شگرف فلسطينى ها در تحقق آرمان فلسطين از طريق سازمان ملل متحد و سران عرب يعنى به شيوه سياسى گرديد. امّا انقلاب اسلامى با تبديل مسأله فلسطين به يك مسأله اسلامى و نه فقط عربى، طرح اسلام به عنوان مهمترين وسيله نجات فلسطين و اعلام نامشروع بودن موجوديت اسرائيل، روح دوباره‌اى به مبارزات ضداسرائيلى بخشيد. «١» همچنين با پيروزى انقلاب اسلامى بر ميزان اقدامات مسلحانه ضداسرائيلى از ناحيه مبارزان فلسطينى مستقر در لبنان افزوده شد. اسرائيل در پاسخ به آن، تهاجم گسترده هوايى، زمينى و دريايى را عليه لبنان در سال ١٣٦١ ه. ش./ ١٩٨٢ م. آغاز كرد و طى آن با بهره‌گيرى از حمايت نيروهاى غربى مستقر در لبنان و بى‌توجهى كشورهاى عربى در دفاع از لبنانى‌ها و فلسطينى ها به اهدافى چون اخراج بخش اعظم مبارزان فلسطينى از لبنان و اشغال بخش جنوبى آن براى ايجاد يك منطقه امنيتى دست يافت. پس از اخراج مبارزان ساف از اردن در ١٣٤٩ ه. ش. (سپتامبر ١٩٧٠ ميلادى)، اين بار دومى بود كه اين سازمان از باقى ماندن در يك كشور همجوار با فلسطين اشغالى محروم شد. اين امر منجر به كاهش بنيه نظامى سياسى ساف در مبارزه با اسرائيل گرديد. علاوه بر آن با بروز اختلافات مسلحانه داخلى بين مخالفان و طرفداران عرفات دز «سازمان فتح»، ناتوانيهاى ساف تشديد و گرايش به راه حلهاى سازشكارانه بيشتر شد. «٢» دو سال بعد از پايان يافتن درگيرى داخلى ساف، اختلاف ديگرى بين جنبش لبنانى امل با چريكهاى فلسطينى باقى مانده در بيروت روى داد. اين درگيرى ريشه در مخالفت سازمان امل با وطن گزينى فلسطينى‌ها در لبنان داشت. اگر چه اين رويداد و رويدادهاى ديگرى كه از دهه ٦٠ ه. ش./ ٨٠ م. به بعد در لبنان اتفاق افتاد، منجر به كشتار جمعى از