با اين وصف، فلسطينى‌ها تشكيل حكومت و خلافت عربى و يا تأسيس «١» يك دولت فلسطينى را وسيله‌اى براى جلوگيرى از مهاجرت يهوديان و بازپس‌گيرى زمينهاى خود از يهوديان ارزيابى مى‌كردند. بر اين پايه، به نفع انگليسيها وارد جنگ جهانى اوّل شدند تا پس از جنگ به كمك انگليس به استقلال از امپراتورى عثمانى دست يابند. امّا هنوز يك سال به خاتمه جنگ باقى مانده بود كه «لُرد بالفور» وزير امور خارجه وقت انگليس در نامه‌اى خطاب به «لُرد روچليد» سرمايه دار بزرگ يهودى، علاقه انگليس به تشكيل يك دولت يهودى در سرزمين فلسطين را اعلام كرد. فلسطينى ها در پى آن و پيرو تصميم شوراى عالى متفقين در كنفرانس «سان ريمو» مبنى بر استقرار سلطه انگليس بر فلسطين، از دستيابى به استقلال خود بوسيله انگليس نااميد شدند. اين امر باعث شكل‌گيرى مبارزه ضد انگليسى گرديد. «٢» فعاليت ضد خارجى جديد فلسطينى‌ها، نخست به صورت تشكيل كنفرانس فلسطينى در سال ١٢٩٨ ه. ش./ ١٩١٩ م. و دوباره در سال ١٢٩٩ ه. ش./ ١٩٢٠ م. و نيز اعزام هيأتهاى ديپلماتيك به پايتختهاى اروپايى شكل گرفت. امّا عدّه‌اى كه اين فعاليتها را بى‌نتيجه و يا كم‌نتيجه مى‌دانستند به سازماندهى گسترده‌تر مردمى همت گماشتند. بر اين پايه، اوّلين قيام عليه سلطه انگليس و گسترش صهيونيسم در ١٢٩٩ ه. ش./ ١٩٢٠ م. روى داد. اين قيامها بار ديگر در همان سال و نيز در سالهاى ١٣٠٠، ١٣٠٣، ١٣٠٤، ١٣٠٧، ١٣٠٨، ١٣١٠، ١٣١٢، ١٣١٤، ١٣١٥ و ١٣١٨ ه. ش. تكرار شد. «٣» فلسطينى‌ها طى سالهاى بين دو جنگ جهانى، علاوه بر شورش و اعتصاب، شكل‌