مسلمانان در دانشگاه مركزى الجزاير در سال ١٣٦١ ه. ش./ ١٩٨٢ م. شد. اين واقعه به معناى آن بود كه مسلمانان از قدرتى عظيم برخوردارند و نمى توان نقش آنان را در صحنه سياسى كشور ناديده گرفت، به همين سبب و در پى ادامه مخالفتهاى ضد دولتىِ مسلمانان، شاذلى بن جديد ناچار به برقرارى سيستم چند حزبى و اعطاى برخى آزاديهاى سياسى گرديد.
ب- حركت اسلامى جديد الجزاير (جبهه نجات اسلامى):
جبهه نجات اسلامى در انگيزه هاى شكل گيرى، شباهت بسيارى به ساير گروههاى اسلامى گذشته الجزاير دارد. ولى آنچه جبهه نجات اسلامى را در اين مورد از ساير گروهها متمايز مى‌سازد، حداقل دو چيز است: اول اينكه جبهه نجات اسلامى در پى ارزيابى روش مبارزاتى ساير گروههاى اسلامى در تحقق هدفهاى اسلامى و وقوف به بى نتيجه بودن آنها، با اتخاذ روش مبارزاتى جديد (روش مبارزه پارلمانى) در ١٣٦٨ ه. ش./ ١٩٨٩ م. پا به عرصه حيات گذاشت. دوم اينكه شكل گيرى جبهه نجات اسلامى، ريشه در فضاى نسبى باز سياسى در دهه ٦٠ ه. ش./ ٨٠ م. دارد؛ زيرا در پى شورشهاى دهه ٦٠ ه. ش./ ٨٠ م.
و بويژه شورش سال ١٣٦٧ ه. ش./ ١٩٨٩ م. قانون اساسى جديدى تدوين و به تأييد ٧٤ درصدى مردم رسيد. ماده چهل اين قانون اجازه تأسيس جمعيتهاى اسلامى را داده است. جبهه نجات اسلامى كه بر اساس همين ماده قانونى شكل گرفت، اوّلين حزب اسلامى الجزاير محسوب مى‌شود.
«شيخ عبدالباقى صحراوى» به عنوان مسن ترين عضو برجسته جبهه نجات اسلامى، در بدو تأسيس جبهه، تلاش براى وحدت اسلامى، ارائه راه حلهاى اسلامى براى زندگى انسانى، جايگزين كردن اعتدال و ميانه روى سياسى به جاى سركوب و خشونت، تأمين منافع امت اسلامى الجزاير و ارائه راه نجات اسلامى به مردم را از هدفهاى جبهه نجات اسلامى ذكر كرد. اگر چه در هدفهاى فوق به اشتياق جبهه براى برقرارى حكومت اسلامى اشاره‌اى نشده است، ولى در جايى ديگر، جبهه تنها راه نجات الجزاير از بحرانهاى فعلى را در گرو بازگشت به اسلام و استقرار حكومت اسلامى عنوان كرده است.