ديگرى از مبارزه را به كار گرفتند. اين شيوه نوين، مبارزه مسلحانه بود. اگر چه مبارزه مسلحانه از سوى تعداد كمى از فلسطينى‌ها به كار گرفته شد. امّا تأثير بيشترى را بر جاى گذاشت. اين مبارزات كه ريشه در انديشه‌هاى «جنبش اخوان المسلمين» مصر داشت و از سوى افرادى چون «حاج امين الحسين» و «شيخ عزالدين قسّام» و «حسن سلامه» رهبرى مى‌شد، به علت عدم حمايت رژيمهاى عربى و اختلافات داخلى بر سر شيوه مبارزه، توفيقى در آزاد سازى فلسطين به دست نياورد. امّا به عنوان مؤثرترين شيوه مبارزه مورد توجه قرار گرفت. «١» تشكيل اسرائيل غاصب و مبارزات فلسطين‌ تصويب طرح تقسيم فلسطين از سوى سازمان ملل متحد در سال ١٣٢٦ ه. ش./ ١٩٤٧ م.
مبارزات مسلحانه فلسطينى‌ها را تشديد كرد. بر اين اساس، اعراب فلسطينى به رهبرى «عبدالقادر الحسينى» و «فوزى قاوقچى» با يهوديان وارد جنگ شدند. متعاقب آن و با خروج سربازان انگليسى از فلسطين و اعلام‌موجوديت اسرائيل غاصب در ١٣٢٧ ه. ش./ ١٩٤٨ م.
ارتشهاى عربى در جنگ عليه دولت يهودى به كمك مبارزان فلسطينى آمدند. امّا ارتشهاى عربى كارى از پيش نبردند، زيرا هنگامى كه قرارداد متاركه جنگ به امضاء طرفهاى درگير رسيد، ٧٨ درصد خاك فلسطين در اشغال اسرائيل غاصب بود و ٧٥٠٠٠٠ آواره فلسطينى به جاى مانده بود. «٢» تا دو دهه بعد از نخستين شكست ارتشهاى عربى و ناكامى اوليه مقاومت فلسطينى، فعاليت ضد اسرائيلى قابل توجهى صورت نگرفت. در عوض در سال ١٣٤٣ ه. ش./ ١٩٦٤ م.
بر مبناى تصميم كنفرانس سران عرب، سازمان آزاديبخش فلسطين (ساف) بوسيله «احمد الشقيرى» حقوقدان فلسطينى تشكيل شد. در پى سوّمين شكست فاحش اعراب از اسرائيل (جنگ ١٣٤٦ ه. ش./ ١٩٦٧ م.) كه منجر به كاهش اميد مبارزان فلسطينى به توانايى دولتهاى عربى به آزادسازى فلسطين گرديد، مبارزات چريكى ازسوى سازمانهايى چون ساف تشديد شد. اوج اين مبارزات در «نبرد كرامه» در سال (١٣٤٧ ه. ش./ ١٩٦٨ م.)